Nintendo haalde in het kwartaal tot en met 30 juni 61,5% van zijn software-omzet uit digitale verkoop. De overige 38,5% kwam uit fysieke spellen. Dat staat in de eigen kwartaalcijfers, en het is opvallend in een week waarin Sony juist afscheid neemt van schijfjes.
Het interessantste cijfer staat er echter naast. Een jaar eerder was het digitale aandeel 59,3%. In twaalf maanden is het dus met 2,2 procentpunt opgeschoven, en dat in het jaar waarin de Switch 2 werd gelanceerd.
90% groei die niets zegt zonder de andere kant
In de berichtgeving wordt vooral de groei van 90% in digitale omzet genoemd. Dat klinkt als een aardverschuiving, maar het is de helft van het verhaal.
Reken het door. De digitale omzet ging van 69,8 naar 132,7 miljard yen, omgerekend zo’n 722 miljoen euro. Omdat het aandeel amper veranderde, moet de fysieke omzet vrijwel even hard zijn gestegen: van ongeveer 47,9 naar 83,1 miljard yen, ofwel zo’n 452 miljoen euro en een groei van ruim 73%.
Dat is geen krimpende markt die wordt leeggezogen door downloads. Dat zijn twee kanalen die allebei hard groeien omdat er een nieuwe console is, waarbij digitaal iets sneller gaat. Bij dit tempo duurt het decennia voordat de cartridge verdwijnt, en niet de paar jaar die Sony zichzelf gunt.
Omzet is niet hetzelfde als aantallen
Hier zit een verschil dat in vrijwel elk bericht over deze cijfers ontbreekt, en het werkt in het voordeel van fysiek.
Verkoopt Nintendo je een download, dan gaat vrijwel de hele winkelprijs naar Nintendo. Verkoopt het een cartridge, dan boekt Nintendo de groothandelsprijs en houdt de winkel zijn marge, doorgaans rond een kwart. Voor dezelfde omzet in euro’s moeten er dus meer cartridges over de toonbank gaan dan er downloads worden verkocht.
Nintendo publiceert die verdeling niet, dus een exact getal is er niet. Maar de richting staat vast: in stuks ligt fysiek hoger dan die 38,5% doet vermoeden.
Wat er allemaal in dat digitale cijfer zit
De 61,5% is bovendien geen zuivere keuze tussen kaartje en download. Er zit van alles in waarvoor helemaal geen fysieke variant bestaat: abonnementen op Nintendo Switch Online, downloadbare uitbreidingen, en spellen die alleen als download uitkomen.
Vergelijk je alleen de spellen die je in beide vormen kunt kopen, dan komen de twee kanalen dicht bij elkaar te liggen. Precies hoe dicht is niet vast te stellen: Nintendo toont die splitsing alleen als staafje in een grafiek, zonder bedrag. Cijfers die je hierover in de berichtgeving tegenkomt, zijn dus afgelezen schattingen en geen gerapporteerde getallen.
Er is ook iets dat de andere kant op werkt, en dat hoort erbij. Consoles die met een spel gebundeld worden verkocht, boekt Nintendo als hardware. De digitale spellen in die bundels zitten dus in geen van beide percentages, terwijl het wel downloads zijn die iemand speelt.
Nintendo holt zijn eigen cartridge uit
De reden om fysiek te kopen, is voor de meeste mensen niet nostalgie maar bezit: je kunt het spel doorverkopen, uitlenen of weggeven. Precies daar knabbelt Nintendo zelf aan.
Bij de Switch 2 bestaat de game-key card, een kaartje dat eruitziet als een spel maar het spel niet bevat. Er staat alleen een sleutel op. Nintendo bevestigt dat je bij de eerste keer een internetverbinding en voldoende opslagruimte nodig hebt om de boel binnen te halen, en dat het kaartje daarna in het apparaat moet blijven zitten om te kunnen spelen.
Doorverkopen kan daarmee nog steeds, want de nieuwe eigenaar heeft dat kaartje nodig. Maar de garantie die een cartridge altijd gaf, dat het spel er over tien jaar nog op staat, geldt hier niet. Zodra de download niet meer beschikbaar is, heb je een sleutel voor een deur die er niet meer is.
Wat je hier als koper aan hebt
Als je fysiek koopt om te kunnen doorverkopen, kijk dan bij de Switch 2 op de doos of er game-key card staat. Dat staat er verplicht op, en het is het verschil tussen een spel bezitten en een sleutel bezitten.
En als je je afvroeg of het nog zin heeft om kaartjes te kopen omdat de winkel er straks toch mee stopt: bij Nintendo is daar in deze cijfers geen aanwijzing voor. Sony’s keuze is een keuze van Sony, niet de richting van de hele markt. Dat is ook te zien aan de partijen die juist de andere kant op bewegen, zoals Evercade, dat zijn hele bestaansrecht op cartridges bouwt.