InfiMaker probeert via Kickstarter een 5-assige freesmachine bij makers op tafel te krijgen. De K1 heeft een spil van 1.500W die tot 20.000 toeren draait, een gereedschapwisselaar met zes plaatsen en een nauwkeurigheid van 0,01 millimeter. Volgens de fabrikant kan hij overweg met hout, was, messing, aluminium, staal en titanium.
De vroegste bestellers betalen 5.199 dollar, wat volgens InfiMaker 40% onder de latere adviesprijs ligt. De campagne staat inmiddels op ruim 3.300% van het doel.
Waarom het woord desktop hier misleidt
In de berichtgeving wordt dit gepresenteerd als iets voor thuisgebruikers. Drie getallen uit de specificaties zeggen iets anders.
De machine weegt ongeveer 110 kilo. Dat is geen bureau maar een werkbank met een verstevigd blad, en het is meteen de reden waarom een tweede persoon nodig is om hem neer te zetten. Verder maakt hij volgens de eigen opgave zo’n 70 decibel, vergelijkbaar met een stofzuiger die niet twee minuten maar een paar uur achter elkaar aanstaat. En bij het frezen van metaal komen spanen en koelvloeistofnevel vrij, wat in een woonkamer niet thuishoort.
Dit is dus een machine voor een garage, een schuur of een makerspace. Dat maakt hem niet minder interessant, maar wie hem op basis van het woord desktop in huis haalt, komt bedrogen uit.
Reken die prijs even om
5.199 dollar is tegen de huidige koers ongeveer 4.499 euro exclusief btw. Met onze 21% erbij zit je op zo’n 5.444 euro, en dan heb je nog geen verzending van 110 kilo vanuit het buitenland betaald, en geen invoerrechten.
Bij de latere adviesprijs, die op ongeveer 8.665 dollar uitkomt, praat je over ruim 9.000 euro inclusief btw. Dat zijn geen bedragen waarbij het woord hobby nog vanzelfsprekend is.
Het werkgebied is kleiner dan je denkt
Het bewerkingsgebied meet 120 bij 120 bij 120 millimeter. Dat is de moeite waard om even voor je te zien: een kubus van 12 centimeter, ofwel 1,7 liter.
Zet dat naast een 3D-printer van 749 euro, die op zo’n 12 liter uitkomt. Dat is geen eerlijke vergelijking qua techniek, want frezen en printen doen verschillende dingen, maar het geeft wel de schaal aan waar je voor betaalt. Alles wat je hier maakt, moet in een kubus van 12 centimeter passen.
Titanium kan, maar dat betekent niet wat je hoopt
Titanium in de materialenlijst is het argument waarmee dit soort machines zich onderscheidt, en het is precies het punt waarop je moet doorvragen.
Bij het frezen van harde metalen is niet het vermogen van de spil doorslaggevend maar de massa en stijfheid van de machine. Snijkrachten moeten ergens naartoe, en wat niet in het frame wordt opgevangen, komt terug als trilling. Dat kost nauwkeurigheid en freesjes. Industriële machines die dagelijks titanium bewerken, wegen daarom honderden kilo’s tot enkele tonnen.
Op 110 kilo kun je titanium bewerken, maar dan met minieme spaandieptes en een laag tempo. De fabrikant claimt dat ook niet anders: titanium staat in de lijst, er staat geen bewerkingssnelheid bij. Wie hierop koopt omdat hij titanium onderdelen wil maken, moet dus vooraf weten dat dit uren werk per stuk gaat betekenen.
De software is hier het eigenlijke product
Hier zit wat deze machine werkelijk interessant maakt, en het is niet de mechaniek. De drempel bij 5-assig frezen is namelijk nooit de machine geweest maar de CAM-software: het programma dat van een 3D-model een gereedschapsbaan maakt waarbij de frees vijf assen tegelijk beweegt zonder ergens tegenaan te knallen. Dat is specialistisch werk en de bijbehorende pakketten zijn duur.
InfiMaker levert daarvoor InfiStudio, dat volgens het bedrijf een model kan maken uit tekst, een afbeelding of een bestaand 3D-bestand, vervolgens gereedschap en snijsnelheden voorstelt, de banen berekent en het verspanen vooraf simuleert inclusief botsingsrisico. Er is een camera die met beeldherkenning gebroken freesjes en aanstaande botsingen moet opmerken.
Werkt dat, dan is dat een echte doorbraak voor deze categorie. Maar het is ook de plek waar dit soort projecten sneuvelt. Hardware is af als hij de deur uitgaat; software moet jarenlang doorontwikkeld worden, en dat vraagt een bedrijf dat over vijf jaar nog bestaat. Dezelfde afweging speelde bij de Creality Pika-scanner: het apparaat is niets zonder het programma dat erbij hoort.
Wat crowdfunding hier extra ingewikkeld maakt
InfiMaker mikt op levering binnen drie maanden na afloop van de campagne. Dat is een strak schema voor een precisiemachine van 110 kilo met een gereedschapwisselaar erin, en het is het soort planning dat bij dit soort projecten zelden gehaald wordt.
Belangrijker is wat erna komt. Bij een freesmachine gaan er onderdelen stuk: lagers, de spil, de wisselaar. Bij een gevestigde fabrikant bel je de leverancier, bij een crowdfundingproject hangt dat af van de vraag of het bedrijf er dan nog is. Reken bij dit bedrag ook mee dat de consumentenrechten die je bij een webshop hebt, bij een Kickstarter-beloning niet gelden.
Voor wie is dit dan wel?
Voor iemand die kleine metalen onderdelen wil maken die je niet kunt printen: sluitringen, adapters, houders, prototypes met schroefdraad. Daar is dit formaat prima voor, en 5-assig betekent dat je een werkstuk in één opspanning van meerdere kanten kunt bewerken in plaats van hem drie keer te moeten omklemmen.
Wil je vooral in hout of kunststof werken, dan is dit fors overgedimensioneerd. Een 3-assige freesmachine kost een fractie en heeft doorgaans een groter werkgebied.
En overweeg je hem serieus, wacht dan tot er onafhankelijke tests zijn van iemand die er daadwerkelijk metaal mee heeft gefreesd. Bij een machine waarvan de belangrijkste belofte software is die niemand buiten de fabrikant heeft gezien, is dat geen overdreven voorzichtigheid.