De iPhone 18 Pro en de iPhone Duo laden sneller op dan hun voorgangers, maar alleen met een lader die aan drie voorwaarden voldoet: een piekvermogen van 60 watt, ondersteuning voor USB Power Delivery en een functie die instelbare spanning heet. Met die combinatie gaat het toestel in ongeveer vijftien minuten van leeg naar 50%, tegen zo’n twintig minuten met een gewone snellader. Apple’s eigen adapter van 40 watt, die tot 60 watt kan leveren, is op dit moment vrijwel de enige in de winkel die eraan voldoet. Zelfs MacBook-laders van 96 of 140 watt vallen af, omdat die de instelbare spanning missen. Draadloos haal je met MagSafe en een lader van 35 watt de 50% in een half uur. Er zit nog altijd geen lader in de doos.
Wat die instelbare spanning doet
Om te begrijpen waarom een zwaardere lader niet automatisch sneller is, moet je weten hoe laden werkt. Een gewone USB-lader levert vaste stappen: 5, 9, 15 of 20 volt, en meer smaken zijn er niet.
Je telefoon moet het verschil tussen wat hij krijgt en wat hij op dat moment nodig heeft zelf wegwerken, en dat verschil wordt warmte. Met instelbare spanning kan de lader de spanning in stapjes van een tiende volt precies aanpassen aan wat de accu vraagt. Dat scheelt warmte, en warmte is bij lithiumaccu’s de belangrijkste oorzaak van slijtage. Een 140 wattlader zonder die functie levert dus wel veel vermogen, maar in de verkeerde vorm.
Dit is geen techniek van Apple
Hier zit het punt dat de discussie anders maakt dan bij eerdere Apple-accessoires. De functie heet Adjustable Voltage Supply en komt uit de USB-standaard zelf, opgesteld door het USB Implementers Forum.
Er zit geen chip van Apple in, er is geen licentie nodig en er gaat geen afdracht naar Cupertino. Dat is een wezenlijk verschil met het Lightning-tijdperk, toen elke gecertificeerde kabel een authenticatiechip van Apple moest bevatten waarvoor de fabrikant betaalde. Wie nu een lader wil maken die de iPhone 18 Pro op volle snelheid vult, hoeft daarvoor alleen de USB-specificatie te volgen.
De standaard maakt het binnenkort zelfs verplicht
Sterker nog: deze functie gaat de norm worden voor alle laders, niet alleen voor die van Apple. In versie 3.2 van de USB Power Delivery-specificatie is instelbare spanning verplicht gesteld voor USB-C-laders boven de 27 watt.
Voor laders tussen 27 en 45 watt geldt dat vanaf 15 volt, daarboven tot 20 volt. Anders gezegd: elke lader die vanaf nu de certificering wil halen en meer dan 27 watt levert, moet dit kunnen. Apple vraagt dus om een eigenschap die de standaardisatieorganisatie voor de hele markt verplicht heeft gemaakt. Over een jaar of twee is een lader zonder deze functie de uitzondering.
Waarom er dan nu toch bijna geen geschikte laders zijn
Dat roept de vraag op waarom het schap dan zo leeg is, en het antwoord is timing. Fabrikanten brengen hun modellen uit op het ritme van hun eigen productlijnen, en de meeste laders die nu in de winkel liggen zijn ontworpen onder de oudere specificatie.
De nieuwe 45 wattlader van Anker heeft de instelbare spanning wél, maar haalt de vereiste piek van 60 watt niet en levert daardoor de oude laadsnelheid. Reken erop dat er de komende maanden een golf laders komt die wel aan alles voldoet, gewoon omdat de certificering dat afdwingt. Apple is hier dus vroeg, niet gesloten.
Waar de kritiek wél terecht is
Dat betekent niet dat er niets aan te merken valt, want er zitten twee dingen scheef. Het eerste is bekend: er zit geen lader in de doos, dus de snelheid waarmee Apple adverteert vraagt sowieso een aankoop.
Het tweede is subtieler en telt zwaarder. Apple stelt een eis op een moment dat de markt er nog niet aan kan voldoen, waardoor de snelste laadsnelheid er in de praktijk een paar maanden lang uitziet als een Apple-exclusiviteit. Dat is geen technische noodzaak maar een keuze over volgorde. Wie vandaag die vijftien minuten wil, koopt de adapter van Apple, en dat is precies het effect dat je als fabrikant kunt inplannen.
Bij Android is snelladen juist vaak wél gesloten
De vergelijking met Android verdient hier een correctie, want die valt anders uit dan je zou denken. Snelladen boven de 45 watt gebeurt bij Chinese merken meestal via eigen protocollen met namen als SuperVOOC en HyperCharge.
Die zijn wél eigendom van de fabrikant. Je hebt er de lader van dat merk voor nodig en vaak ook de bijgeleverde kabel, en met een willekeurige USB-lader val je terug op een fractie van de geadverteerde snelheid. Dat is een strakkere binding dan wat Apple hier doet. Op dit specifieke punt is Apple dus de open partij en is de Android-wereld de gesloten, hoe onwennig dat ook leest.
In Europa mag dat alleen doordat er ook gewoon PD op zit
Er is een reden dat die Chinese protocollen hier geen probleem opleveren, en die staat in de wet. De Europese richtlijn over de gemeenschappelijke lader schrijft niet alleen USB-C voor, maar eist ook dat toestellen die boven de 15 watt laden USB Power Delivery ondersteunen.
Een eigen protocol mag erbij, zolang het de werking van Power Delivery niet in de weg zit. Daardoor werkt elke telefoon in Europa met elke fatsoenlijke USB-C-lader, alleen niet altijd op topsnelheid. Datzelfde geldt hier: je iPhone 18 Pro laadt met elke USB-C-lader, hij doet er alleen langer over. Wij schreven destijds al over wat die overstap naar USB-C voor Apple zou gaan betekenen.
Hoe je controleert wat je koopt
Er is sinds eind 2024 een hulpmiddel waar weinig mensen op letten. Op de verpakking van laders en apparaten moet informatie over het laadvermogen staan, samen met een pictogram dat aangeeft of er een lader bij zit.
Zoek op de doos of in de specificaties naar drie dingen: ondersteuning voor USB Power Delivery, het maximale vermogen op één poort, en of instelbare spanning wordt genoemd. Die laatste staat er lang niet altijd bij, dus vraag er bij twijfel naar. En let op het vermogen per poort: een lader van 65 watt met drie aansluitingen levert op één poort vaak minder zodra er iets anders in zit.
Of je hier je geld aan moet uitgeven
Praktisch komt het neer op vijf minuten verschil bij het laden tot de helft. Dat is meetbaar, maar het is de vraag of je het merkt in een gewone dag.
Laad je ’s nachts, dan maakt het niets uit. Ben je iemand die tussen twee afspraken door even bijlaadt, dan is het reëel. Er speelt nog iets mee: langzamer laden is beter voor de levensduur van je accu, en sinds de Europese ecodesign-eisen moet een telefoonaccu na 800 volledige laadcycli nog 80% van zijn capaciteit hebben. Wie zijn toestel vier jaar wil gebruiken, doet er verstandig aan die topsnelheid te bewaren voor de momenten dat het echt moet. Wij zetten eerder de accessoires bij de nieuwe iPhone op een rij.
