Anbernic heeft een video vrijgegeven waarin de RG DS Plus in actie te zien is, de opvolger van zijn handheld met twee schermen. Het toestel krijgt twee schermen van 4,3 inch met een resolutie van 1024 bij 768, een ingebouwde capacitieve stylus, een nieuw scharnier en dezelfde Rockchip RK3568 als het vorige model, met 1 GB werkgeheugen en zonder ingebouwde opslag. Er draait een eigen Linux-systeem op met een nieuwe emulator die NNDDSS heet. In de video draaien spellen voor de Nintendo DS, maar het toestel emuleert ook de Game Boy, Game Boy Color, Game Boy Advance, PSP, PlayStation 1, Dreamcast en Saturn. Daarnaast kun je er pc-spellen mee streamen via Steam en online tegen anderen spelen. Anbernic mikt op minder dan honderd dollar; een prijs en een datum zijn er nog niet.
De schermresolutie is een slimmere keuze dan hij lijkt
Beginnen met wat er goed is gedaan, want dat getal van 1024 bij 768 lijkt willekeurig en is dat niet. Een scherm van de Nintendo DS heeft een resolutie van 256 bij 192 beeldpunten.
Vermenigvuldig dat met vier en je komt precies uit op 1024 bij 768. Daardoor kan elk oorspronkelijk beeldpunt exact vier bij vier punten op dit scherm vullen, zonder dat er iets hoeft te worden uitgerekt of vervaagd. Dat is bij emulatie het verschil tussen een scherp beeld en een wazige bende, en het is precies waar liefhebbers op letten. Anbernic heeft hier dus over nagedacht.
Wel dezelfde chip als vorig jaar
Daar staat een kanttekening tegenover die uit dezelfde specificaties volgt. De RG DS Plus gebruikt de Rockchip RK3568, dezelfde chip als de RG DS uit vorig jaar.
Grotere en scherpere schermen op onveranderde rekenkracht is een combinatie die je met argusogen bekijkt, want vier keer zoveel beeldpunten per scherm moet ergens vandaan komen. Bij spellen van de DS zelf zal dat meevallen, want die zijn licht. Bij de zwaardere systemen die Anbernic noemt, zoals de Dreamcast en de Saturn, is het de vraag. Er zit bovendien geen ingebouwde opslag in, wat Anbernic zelf een kostenbesparing noemt; je hebt dus sowieso een geheugenkaart nodig.
Aan het apparaat zelf is niets illegaals
Dit is het punt waar dit soort producten vaak verkeerd wordt begrepen. Een emulator is een programma dat de werking van andere apparatuur nabootst, en zulke programma’s maken en verkopen mag gewoon.
De Europese softwarerichtlijn staat uitdrukkelijk toe dat je programmatuur onderzoekt om iets te maken dat ermee samenwerkt, en in de Verenigde Staten is dat in de jaren negentig in twee rechtszaken bevestigd. Anbernic heeft voor dit toestel bovendien een eigen emulator geschreven. Ook de vorm is juridisch weinig spannend: een klapmodel met twee schermen is een functionele oplossing en het ontwerp van de DS stamt uit 2004.
De kwestie zit op het geheugenkaartje
Waar het wél scheef kan lopen, is bij wat er op dat kaartje staat. Anbernic levert zijn handhelds regelmatig met een geheugenkaart waar de spellen al op staan, en dat is bij dit merk al jaren gebruikelijk.
Retro Game Corps, een van de bekendste bronnen in deze hoek, schrijft over een ander model van Anbernic dat de meegeleverde kaart van 64 GB waarschijnlijk vol met spellen zit, en raadt aan die te vervangen door je eigen bestanden. Voor de RG DS Plus heeft Anbernic hier nog niets over gezegd, en aangezien er geen opslag in het toestel zit, is dat wel de vraag die de aankondiging openlaat.
Wat die spellen juridisch zijn
Hier is het onderscheid dat alles bepaalt. De emulator is een eigen product; de spelbestanden zijn kopieën van werk van Nintendo, Sega, Sony en tientallen uitgevers, en die zijn gewoon auteursrechtelijk beschermd.
Dat een spel dertig jaar oud is, verandert daar niets aan: auteursrecht op software loopt zeventig jaar na de dood van de maker, en bij bedrijfswerken zeventig jaar na openbaarmaking. Een kaartje met vijfduizend spellen erop meeleveren is dus verspreiden zonder toestemming, ongeacht of het apparaat zelf mag. Datzelfde geldt voor de opstartbestanden die sommige systemen nodig hebben, zoals die van de PlayStation 1 en de Saturn.
In Nederland helpt de thuiskopie je hier niet
Voor wie denkt die spellen dan zelf wel te downloaden, is er slecht nieuws dat veel mensen niet kennen. Downloaden uit een illegale bron valt sinds een uitspraak van het Europese Hof uit 2014 niet onder de thuiskopie-uitzondering.
Daarvoor werd in Nederland vaak aangenomen dat downloaden voor eigen gebruik mocht; sindsdien is dat niet zo. Bij spellen komt daar nog iets bij: het Hof oordeelde in een zaak van Nintendo dat een videospel meer is dan alleen een computerprogramma, waardoor zowel de regels voor software als die voor gewone werken erop van toepassing zijn. Het gevolg is dat je juridisch minder ruimte hebt dan bij een gewoon programma.
Je eigen cartridge kopiëren mag ook niet zomaar
Dan de vraag die de eerlijke bezitter stelt: ik heb die spellen destijds gekocht, mag ik ze dan overzetten? Het antwoord is genuanceerder dan je hoopt.
Voor software mag de rechtmatige verkrijger een reservekopie maken als dat nodig is voor het gebruik. Maar Nintendo-cartridges zijn technisch beveiligd, en het omzeilen van zo’n beveiliging is in de Auteurswet apart verboden. Dat is precies waar die Nintendo-zaak bij het Hof over ging. Je zit dus in de situatie dat je een kopie in beginsel mag maken, maar de handeling die daarvoor nodig is niet mag verrichten. Dat is geen aantrekkelijk antwoord, maar het is wel het antwoord.
Nintendo grijpt in als het erop aankomt
Dat dit geen theoretisch verhaal is, blijkt uit de afgelopen jaren. In maart 2024 schikte de maker van Switch-emulator Yuzu met Nintendo voor 2,4 miljoen dollar en stopte het project; een half jaar later verdween ook Ryujinx.
Wel is er een verschil dat je erbij moet lezen. Die zaken gingen over een console die op dat moment gewoon in de winkel lag, en over het omzeilen van de beveiliging daarvan. Emulatie van een apparaat uit 2004 dat al twee generaties uit de handel is, ligt anders, en tegen makers van dit soort handhelds is Nintendo tot nu toe niet opgetreden. Dat betekent niet dat er niets aan de hand is, maar het verklaart wel waarom deze markt gewoon bestaat.
Wat dat voor jou betekent
Praktisch komt het op één keuze neer bij het bestellen. Kun je kiezen tussen een uitvoering met en zonder geheugenkaart met spellen, neem dan die zonder.
Je koopt dan een apparaat waar juridisch niets op aan te merken is, en je zet er zelf op wat je wilt. Dat is bovendien ook praktisch verstandig: die meegeleverde kaarten staan bekend om slechte kwaliteit en om verzamelingen vol dubbele bestanden, verkeerde regio’s en fannamaaksels. Ontbreekt die keuze en zit er standaard een gevulde kaart bij, dan is dat iets om je bewust van te zijn.
Wat er nog ontbreekt
Voor een aankoopbeslissing is dit nog te weinig. Er is geen definitieve prijs, geen verkoopdatum, geen opgave van de accu en geen woord over wat er wel of niet wordt meegeleverd.
Onder de honderd dollar komt tegen de referentiekoers neer op ongeveer 105 euro inclusief btw, en bestel je buiten de EU dan komen invoerkosten daar nog bij. Wij schreven eerder over de RG SP van hetzelfde merk en over een doorzichtige handheld van vijftig gram, en in deze hoek geldt telkens hetzelfde: de hardware is het probleem niet, de vraag is wat je er zelf op zet.
