De rechtbank Den Haag heeft geoordeeld dat het aanbieden en verkopen van apparaten die de beveiliging van de Nintendo Switch omzeilen onrechtmatig is. Het gaat om producten die onder de namen MIG Switch Kaarten en MIG Switch Dumpers werden verkocht via de websites r4switch.nl, ther4card.com en r4switch.co.uk. De gedaagde werkte met dropshipping: klanten bestelden via websites die zich op Europese en Nederlandse consumenten richtten, waarna de producten rechtstreeks vanuit Azië, voornamelijk China, werden verstuurd. De rechtbank beval hem te stoppen met het aanbieden en verkopen van deze producten en van alle andere producten die Nintendo’s technische beschermingsmaatregelen omzeilen. Volgens Nintendo sloot de rechtbank nauw aan bij de redenering van het Hof van Justitie van de Europese Unie. De uitspraak volgt op een eerdere zaak van dezelfde rechtbank uit 2010 over omzeilingsapparatuur voor de Nintendo DS.
Waar dit verbod in de wet staat
De juridische basis is één artikel dat in dit soort zaken telkens terugkomt. Artikel 29a van de Auteurswet regelt de bescherming van technische voorzieningen, als uitvoering van de Europese auteursrechtrichtlijn uit 2001.
Het tweede lid maakt het omzeilen zelf onrechtmatig voor wie weet of redelijkerwijs moet weten dat hij dat doet. Het derde lid richt zich op de handel: het vervaardigen, invoeren, verspreiden, verkopen, verhuren, adverteren en het bezit voor commerciële doeleinden van middelen die voor omzeiling worden aangeboden of die daar hoofdzakelijk voor zijn ontworpen. De rechtbank hoefde dus niet vast te stellen dat er daadwerkelijk gekopieerde games zijn gespeeld; het aanbieden van het middel is zelf de verboden handeling.
Verkopen is verboden, bezitten is iets anders
Nintendo roept spelers in hetzelfde persbericht op om deze apparaten niet te kopen, en het is goed om te scheiden wat een oproep is en wat de wet zegt. Het bezitsverbod in het derde lid geldt uitdrukkelijk voor bezit voor commerciële doeleinden.
Een particulier die zo’n kaartje in een la heeft liggen, valt daar niet onder. Waar een particulier wél mee te maken krijgt, is het tweede lid: het daadwerkelijk omzeilen van de beveiliging, wetende dat je dat doet, is onrechtmatig ongeacht of je er geld mee verdient. Het verschil is niet academisch. Deze uitspraak gaat over een verkoper en over verkoopkanalen; hij maakt het bezit van een flashcart niet strafbaar. Wat je ermee doet, is de vraag die onder het tweede lid valt.
Het Europese arrest waar de rechtbank op aansluit
Nintendo verwijst naar het Hof van Justitie zonder de zaak te noemen, en die is de moeite van het benoemen waard. Het gaat vrijwel zeker om Nintendo tegen PC Box uit januari 2014.
Daarin oordeelde het Hof dat videogames complexe werken zijn, beschermd als computerprogramma én als werk, en dat een technische voorziening niet verder mag gaan dan nodig is. De nationale rechter moet daarbij onderzoeken of het omzeilingsapparaat ook commercieel relevante andere toepassingen heeft, zoals het draaien van zelfgeschreven software of een ander besturingssysteem, en hoe vaak het in de praktijk voor inbreuk wordt gebruikt. Dat arrest is dus geen blanco cheque voor rechthebbenden maar een weging. Dat een Nederlandse rechter hier bij Nintendo uitkomt, betekent dat die weging voor déze producten die kant op viel.
Waarom die dumper apart wordt genoemd
In het vonnis staan twee verschillende producten, en dat is geen slordigheid. Een dumper leest de cartridge die je zelf hebt gekocht uit; de flashcart speelt het bestand dat daaruit komt.
Dat zijn twee verschillende handelingen en ze roepen verschillende vragen op. Voor computerprogramma’s kent de Auteurswet een regeling voor een reservekopie, maar artikel 29a kent geen uitzondering voor het omzeilen van een beveiliging om die kopie te kunnen maken. Anders gezegd: het kan zijn dat je een kopie mag maken en tegelijk het slot niet mag forceren om daarbij te komen. Dat is de kern die in discussies over dit onderwerp vrijwel altijd wordt overgeslagen, en het is de reden dat “maar het is mijn eigen cartridge” de zaak niet beslecht.
En downloaden viel al buiten de thuiskopie
Er is een tweede Europese uitspraak die hier onder ligt en die in Nederland een streep zette. In ACI Adam, van april 2014, oordeelde het Hof van Justitie dat de thuiskopie-uitzondering niet geldt voor kopiëren uit een onrechtmatige bron.
Daarmee verviel in Nederland de situatie waarin downloaden werd gedoogd. Het maakt dus juridisch niet uit of je de game waarvan je een bestand downloadt zelf op cartridge in de kast hebt staan: die download valt buiten de uitzondering. Dat is de reden dat rechthebbenden bij dit soort apparaten niet alleen naar de handel kijken maar ook naar wat gebruikers ermee doen. Wij schreven eerder over een handheld waarbij dezelfde vragen spelen.
Dropshipping haalt je niet buiten bereik
Het interessantste aan deze zaak voor iedereen die online verkoopt, is niet het auteursrecht maar de rechtsmacht. De gedaagde verstuurde vanuit Azië en gebruikte websites die op Europese consumenten waren gericht.
Dat de Nederlandse rechter de zaak behandelde, volgt uit precies dat richten: een .nl-domein, een Nederlandstalige winkel en levering aan Nederlandse klanten maken van deze markt je afzetgebied. Verzenden vanuit China en inkopen bij een buitenlandse leverancier verplaatst de zaak dus niet naar een andere jurisdictie. Voor de groeiende groep dropshippers die denkt dat de fysieke goederenstroom bepaalt welke rechter bevoegd is, is dat de les uit dit vonnis.
Wat het persbericht niet vertelt
Voor een uitspraak met deze strekking is de aankondiging opvallend kaal. Er staat geen naam van de gedaagde in, geen zaaknummer, geen datum van het vonnis en geen bedrag aan schadevergoeding of dwangsom.
Daar komt bij dat dit de weergave is van de winnende partij, en niet het vonnis zelf. Dat is geen reden om aan de uitkomst te twijfelen: dat handel in omzeilingsmiddelen onrechtmatig is, volgt rechtstreeks uit artikel 29a en sluit aan op de uitspraak uit 2010 over de Nintendo DS. Het betekent wel dat de details ontbreken waarmee je kunt beoordelen hoe ver het verbod reikt, en vooral hoe de rechter de weging uit het Europese arrest heeft gemaakt. Dat laatste is juist het deel waar juristen en makers van legitieme software naar kijken.
Wat dit voor zelfgemaakte software betekent
Rond deze apparaten bestaat een gemeenschap die er geen gekopieerde games mee speelt. Zij draaien er zelfgeschreven programma’s op, aanpassingen voor spelers met een beperking en emulatoren voor oudere systemen die zij legaal bezitten.
Juist voor die toepassingen bestaat de weging uit het arrest van 2014. Een vonnis tegen één verkoper van twee specifieke producten verbiedt die categorie niet in het algemeen. Wel maakt het de positie van een verkoper die zich op legitiem gebruik beroept zwaarder: hij zal dat gebruik moeten aantonen, en een product dat wordt aangeprezen om er gekopieerde games mee te spelen geeft dat argument zelf weg. Dat is precies waar de rechtbank naar kijkt.
Het bredere gevecht gaat niet over piraterij maar over eigendom
Deze zaak staat niet op zichzelf en landt in een discussie die de laatste jaren feller is geworden. Bij PlayStation-spelers leeft die discussie het hardst.
Sony maakte dit jaar expliciet dat je een digitale game niet bezit maar een licentie koopt, en wij schreven in augustus dat dat volgens Sony zelfs geldt als je een schijfje in handen hebt. Bij Microsoft is die status minder scherp uitgesproken, maar het onderliggende model is er hetzelfde. Dat is de reden dat een deel van de spelers naar flashcarts en emulatoren kijkt: niet om niet te betalen, maar omdat ze een kopie willen hebben waar geen server tussen zit. Dat motief maakt het omzeilen niet legaal, maar het verklaart wel waarom dit onderwerp zoveel emotie oproept.
Een Europees burgerinitiatief haalde 1,3 miljoen handtekeningen
Die onvrede kreeg een formele route en die is dit jaar op een antwoord uitgelopen. Het burgerinitiatief Stop Destroying Videogames verzamelde 1,3 miljoen geverifieerde handtekeningen om te eisen dat games speelbaar blijven nadat de uitgever de stekker eruit trekt.
De Europese Commissie reageerde op 16 juni 2026 en wees een aparte wet af. Haar redenering is dat het afdwingen van speelbaarheid na het einde van de ondersteuning botst met het auteursrecht van de uitgever, die exclusieve zeggenschap over zijn technische middelen houdt. In plaats daarvan wil de Commissie voor het eind van 2026 een gesprek met de sector organiseren over een vrijwillige gedragscode. De initiatiefnemers richten zich nu op de Digital Fairness Act, waarin ze eisen willen laten opnemen over terugbetaling en over een offline versie voordat een game wordt afgesloten. Precies datzelfde auteursrecht waarop de Commissie zich beroept, is het recht waarop Nintendo zich in Den Haag beriep.
Hier verdient Nintendo juist een compliment
Bij een bedrijf dat zo hard optreedt tegen omzeiling, hoort de andere kant van de balans ook genoemd te worden. Geen enkele andere platformhouder houdt zijn oude catalogus zo systematisch speelbaar.
In het gewone Nintendo Switch Online-abonnement zitten games voor de NES, de Super NES, de Game Boy en de Game Boy Color. Het uitbreidingspakket voegt daar de Nintendo 64, de Game Boy Advance, de Virtual Boy, de SEGA Mega Drive en op de Switch 2 ook de GameCube aan toe. Daarnaast verschijnen er los verkochte heruitgaven van oudere titels. Een spel van veertig jaar oud legaal kunnen spelen op hardware die vandaag in de winkel ligt, is in deze industrie een uitzondering en geen regel. Wie het over gamepreservatie heeft, kan Nintendo dus moeilijk alleen als de boeman opvoeren.
Maar dat geldt zolang je blijft betalen
Aan dat compliment hangt een voorwaarde die de discussie over eigendom meteen terugbrengt. Het basisabonnement kost €19,99 per jaar en het uitbreidingspakket €39,99, en zodra je stopt met betalen vervalt je toegang tot die klassieke catalogus.
Je huurt die games dus; je bezit ze niet. Daar komt bij dat Nintendo in maart 2023 de eShops van de Wii U en de 3DS sloot, waarmee honderden titels uit de legale verkoop verdwenen zonder dat ze allemaal elders terugkwamen. Dezelfde onderneming die haar verleden het best toegankelijk houdt, heeft dus ook een grote catalogus uit de handel gehaald. Dat is geen tegenstrijdigheid maar één consistente lijn: Nintendo bepaalt zelf hoe en waar zijn games gespeeld worden. Het slot in Den Haag en de klassieke catalogus op de Switch komen uit dezelfde overtuiging.
Waar dit je als speler raakt
Er is nog een gevolg dat losstaat van het auteursrecht en dat in de praktijk harder aankomt. Nintendo sluit consoles waarop het omzeilingsapparatuur detecteert uit van zijn onlinediensten.
Dat is geen juridische sanctie maar een contractuele: de online dienst is van Nintendo en het bedrijf bepaalt wie er gebruik van maakt. Je console blijft offline gewoon werken, maar online spelen, updates en je aankopen in de winkel raak je kwijt, en dat geldt voor het apparaat en niet alleen voor het account. Wie overweegt zoiets in zijn Switch te steken, zet daarmee de toegang tot alles wat hij digitaal heeft gekocht op het spel. Dat weegt voor de meeste spelers zwaarder dan de vraag wat artikel 29a precies verbiedt.
