Star Wars: The Mandalorian and Grogu is geregisseerd door Jon Favreau en mede geschreven door hemzelf, Dave Filoni en Noah Kloor. Met deze film keert een in korte tijd tot iconisch gegroeide franchise terug, dit keer via de bioscoop. Hiermee is de film de eerste Star Wars bioscooprelease sinds ‘Episode IX: The Rise of Skywalker’.
Disney is sinds ze de Star Wars-franchise overnamen niet altijd even succesvol geweest met hun producties. De films werden op zijn best matig ontvangen, terwijl de meeste televisiesseries, zowel de nieuwe real-life series als de voortzetting van de bestaande en creatie van nieuwe animatieseries gemiddeld genomen zeer positief ontvangen werden. The Mandalorian is waar het allemaal mee begon wat real-life series betreft. De vraag is natuurlijk wat een bioscoopfilm kan toevoegen aan wat als reguliere televisieserie al zo goed werkte. Verschillende series maakten in het verleden de stap naar de release van een bioscoopfilm in verschillende vormen. Van films die eigenlijk een paar episodes waren die aan elkaar geknoopt zijn, tot een films die een serie via het grotere budget en de benadering voor een groter verhaal het geheel echt naar film-proporties wisten te tillen qua kijkerservaring.
Dat we dit laatste opmerken maakt dat je als lezer waarschijnlijk weet waar we heen gaan. Maar laten we gewoon positief beginnen. De film is vermakelijk. De actiescènes zitten stuk voor stuk goed in elkaar, het stuntwerk komt overtuigend over en de uitstraling van de algehele productie variërend van de gedetailleerde kostuums tot de meeslepende speciale effecten is van het hoogste niveau. Ook de muzikale aankleding met composities geleid door Ludwig Göransson, is top. Visueel gezien ademt deze productie ontegenzeggelijk de sfeer van wat Star Wars nu is. We merken een beetje van de jaren ’80 kleurgradatie, maar verschillende elementen van de series komen eveneens terug.
Plot, bijdrage aan The Mandalorian
Het verhaal plaatst ons in een periode rond 7 of 8 jaar na Return of the Jedi en ongeveer drie jaar na het begin van The Mandalorian-serie. Het keizerrijk (the empire) is gevallen en de overgebleven keizerlijke krijgsheren zijn verbrokkeld over het brede universum als losse facties die nog steeds in het keizerrijk geloven met in gedachte misschien een iets te grote rol voor henzelf. De relatief jonge New Republic probeert met man en macht te beschermen waar de rebellie destijds zo hard voor heeft gevochten; iets waar de premiejager Din Djarin samen met zijn metgezel, de piepjonge, schattige (en zeer succesvolle merchandise pusher) Grogu zich met regelmaat voor laat inhuren. Din is zogenaamd een vrije contractant, maar zoals we weten vecht hij inmiddels enkel voor de goede zijde.
De hoofd- en zijkarakters van de film kennen we in het geval van Mando/Din en Grogu natuurlijk uit The Mandalorian, maar we zien een derde hoofdpersonage (die we niet willen spoileren) en een zijpersonage in de vorm van Zeb terugkomen uit The Clone Wars en Rebels. Waar in de serie ‘Ahsoka’, dat feitelijk een vervolg was op het laatste seizoen van de animatieserie ‘Star Wars Rebels’, onbekendheid met deze karakters een probleem was, zal dit geen issue zijn in ‘The Mandalorian and Grogu’ omdat hun rol in deze film of de series gewoonweg te klein is.
We leren helaas weinig extra’s over deze karakters. Waar Din Djarin in de televisieserie nog uitvoerig worstelde met zijn diepgewortelde geloof en de strikte regels van zijn Mandalorian-credo, is dat specifieke innerlijke conflict inmiddels wel ruimschoots uitgediept en afgerond en zien we hiervan niets terug. De kwetsbaarheid van de kleine Grogu zien wel wel terugkomen, wat logisch is gezien zijn fysiek, en hiermee komt uiteraard ook de beschermende vaderrol van Mando; een herhaling van wat we gedurende de serie zagen.
Kijkend naar het verhaal, bestaat de film duidelijk uit twee delen. Din Djarin krijgt in het begin de missie om een specifieke Hutt te vinden. Wat hier opvalt is dat in tegenstelling tot in de films hiervoor, ervoor gekozen is de Hutts vanuit hun eigen taal over te gaan naar het Engels. Hoewel dit waarschijnlijk een hoop fans tegen het zere been schopt, is het een poging om de Hutts minder inwisselbaar te maken en ze meer een eigen karakter te laten worden met wat meer nuance en persoonlijkheid.
De scenes met de Hutts voelen wat traag aan. Star Wars moet uiteindelijk ook voor kinderen kijkbaar zijn, zo was de gestelde norm door George Lucas, en dat betekent dat je een bepaalde vlotheid in het verhaal houdt. Avontuurlijke, verwonderende scenes, ‘redt hij het wel of niet’-momenten, cliffhangers, wat bedoelde domme humor hier en daar, het is een tempo waar de film niet altijd aan voldoet.
Zeker na het afronden van dit eerste grote plotpunt ontstaat er een vreemde dip. Feitelijk, als dit een televisieserie (of een direct-naar-streaming-film) was, had hier het einde van een aflevering kunnen plaatsvinden. Ongeveer twintig lange minuten lang zit de kijker in een soort tussenfase waarin een begin opgestart wordt voor een nieuwe deel van de film. Het is een beetje alsof dit een aflevering was met een einde, en men geen verhaal te vertellen had volgend op deze gebeurtenissen (overigens is aangegeven dat The Mandalorian and Grogu echt als film geschreven is, en het geen verhaal uit overgebleven afleveringen is).
Uiteindelijk komt het verhaal toch weer op gang en dat gaat het tempo ook weer omhoog, maar missen we wel wat details. Als je de film gezien hebt weet je waar we het over hebben, maar er is bijvoorbeeld een specifiek personage dat Grogu helpt aan wat vissen en nog iets anders. Hij is er opeens, je ziet in zijn eerste scène dat hij Grogu’s sneaky intenties meteen door heeft maar desondanks hem toch zijn gang laat gaan, en de tweede keer dat we hem zien helpt hij vervolgens onze helden zonder al te veel uitleg. Daarna zien we hem niet meer en leren we nooit wat over zijn motieven om te helpen.
Overpowerde actieheld
Als vechter is de Din zo goed als onfeilbaar. Het is een soort overpowered videogame-karakter die met het grootste gemak van iedereen wint binnen één of enkele seconden. Zelfs tegen een paar kolossale droids heb je als kijker niet de indruk dat Mando echt moeite heeft de confrontatie winnend af te sluiten. Slechts tegen een paar monsters heb je de indruk dat het wat spannender wordt. En die momenten wordt op enkele van die momenten geholpen doordat Din geen helm op heeft en het acteerwerk van Pascal bijdraagt aan het meer kritisch laten ogen van de situatie. Maar zelfs dan ga je als kijker uit van de plot-armor en verwacht je dat Din gewoon ongeschonden uit de strijd komt.
We hebben natuurlijk flink wat over de top-actiefilms gezien in de laatste jaren waarin we helden zagen die nagenoeg onkwetsbaar leken en in alles sterker, sneller, meer accuraat schietend, etc, door het scherm gingen en terwijl 500 mensen binnen een minuut afgemaakt werden. Denk aan filmseries als John Wick, The Equalizer of Taken. In The Matrix was het nog omdat er daadwerkelijk een balans verschil was in kracht, maar in de genoemde actiefilms moet het gewoon een normale guy voorstellen. En hoewel we het over Star Wars hebben, heeft Mando ook de force niet. Sterker nog, we hebben zelfs jedi niet zo overdreven overpowered gezien.
Gevechten met een onfeilbare vechtmachine kan er op het scherm weliswaar mooi uit zien met de juiste choreografie, uiteindelijk verlies je als kijker de emotionele betrokkenheid en valt alle actie in dezelfde sleur, en eigenlijk derest van de film ook. Het afgewerkte verhaal voegt in de praktijk vrijwel niets van blijvende waarde toe aan de bredere Star Wars-mythologie en ook niet op het niveau van de personages waarvan de persoonlijkheid nauwelijks op de proef gesteld wordt. Er is nooit een specifieke keus die gemaakt wordt die eventueel een andere had kunnen zijn.
Audiovisuele meerwaarde
De plotfinale kent flink wat spektakel. Enerzijds hebben we een lastiger gevecht waarin Din niét overpowered is, en ook de andere protagonist die niet zonder gevaar het gevecht aan gaat. Daarnaast hebben we een meer (letterlijk) explosief aspect. En eigenlijk is dat het enige moment waarop de film wat groter aanvoelt dan de serie.
Zelfs tekenfilmseries als The Simpsons en South Park, maar ook fantasy/syify series als Star Trek en Firefly: Serenity (allen bioscoop releases) en zelfs de McGyver-films (die niet in de bioscoop uitkwamen) zijn voorbeelden van films van series die grootser aanvoelden. Wat is het verschil met The Mandalorian? Is het het gebruik van veel practical effects? We hadden rond The Acolyte bijvoorbeeld de kritiek dat deze serie te klein aanvoelde voor het budget dat erin gestoken was, wat te maken had met creatieve keuzes die voor een deel hun oorsprong vonden in de practical effects. Daarnaast is The Mandolorian natuurlijk een serie waarin veel meer geld zit dan alle series en zelfs hun films die we noemden, waardoor het als productie lastig is een verschil te maken.
We begrepen verder dat tijdens de productie van de serie de norm was om zo veel mogelijk practical te doen en alle hulp via special effects rond Grogu als een soort cop-out gezien werd. Dus de vraag is in hoeverre de mogelijkheid er was de film groter over te laten komen.
Hoe dan ook, feitelijk voelt de film als een mooie, iets grootser aangepakte extra lange aflevering van de televisieserie, maar dan een die het bredere plot in slechts beperkte mate door ontwikkelt. Daarmee is het dus een soort lange, vermakelijke filler.
En op zich is hier weinig mis mee. Disney wil niet graag nog een ‘loser’ (in creatief opzicht) op de film-lijst hebben en, hoewel sommige fans van de franchise Episode IX: The Rise of Skywalker wel ok vonden, geldt dit niet voor het bredere publiek. Het valt dus te verantwoorden om voor een veilige aanpak te kiezen.
Conclusie
‘Star Wars: The Mandalorian and Grogu’ biedt uiteindelijk de zeer degelijke prestaties van Pedro Pascal en de vernieuwde schattigheid van Grogu. De audiovisuele presentatie is op niveau en al met al hebben we gewoon een vermakelijke film gezien. Het gebrek aan een grootser bioscoopgevoel noch vernieuwing in het Mandalorianverhaal maakt het eindresultaat toch watg tegenvallend naar onze mening.
The Mandalorian and Grogu is uiteindelijk precies wat je kan verwachten als je de serie gezien hebt en niets meer. Ben je echt hyped om weer de Mandalorian-wereld in te stappen, dan is de film best een bioscoopbezoek waard. Anders wacht je even tot hij beschikbaar is op streaming en zal je ervaring niets minder zijn dan die van de bioscoopbezoekers.