In de wereld van professionele audio-apparatuur, waar fabrikanten steeds vaker proberen de kloof tussen consumentenproducten en serieuze studio-oplossingen te overbruggen, positioneert OneOdio de Studio Max 2 als een duidelijke evolutie van zijn voorganger. Waar de eerste generatie vooral indruk maakte met de extreem lage draadloze latency via de eigen transmitter, probeert OneOdio met dit nieuwe model ook kritiekpunten op geluidskwaliteit en afwerking aan te pakken. Daarbij mikt het merk opnieuw op DJ’s, muzikanten, producers en gamers die draadloze vrijheid willen zonder de vertraging die traditioneel bij bluetooth-audio hoort. De Studio Max 2 draagt op het moment van schrijven een adviesprijs van €199.
Sleutelpunten
- Batterijduur tot ongeveer 120 uur via Bluetooth; circa 45 tot 50 uur in low-latency modus met de transmitter.
- Opladen: Resp. 2,5 en 2 uur volledig opladen voor de koptelefoon en transmitter, Snelladen: 5 minuten laden voor 9 uur speeltijd op de koptelefoon
- 45 mm drivers met verbeterde tuning en Hi-Res Audio-certificering.
- Connectiviteit draadloos: Bluetooth 5.4 (LDAC-ondersteuning), RapidWill+ 3.0, 9ms Ultra-low Latency via transmitter
- Connectiviteit bedraad: 3,5 mm en 6,35 mm bedrade aansluiting.
- Gewicht: circa 353 g (zonder kabels)
- Ondersteuning voor de OneOdio-app met EQ-functionaliteit en firmware-updates.
- Ontwikkeld in samenwerking met DJ en producer KSHMR.
Uitpakken
De Studio Max 2 wordt geleverd in een forse verpakking. De buitenzijde is voorzien van een beschermende sleeve met grote productrenders en duidelijke verwijzingen naar de low-latency-functionaliteit en Hi-Res-certificering.
In de doos vinden we uiteraard de koptelefoon zelf, samen met de vernieuwde low-latency transmitter. Daarnaast levert OneOdio opnieuw een uitgebreid pakket kabels mee. Zo krijgen we een lange gekrulde kabel met 3,5 mm en 6,35 mm aansluitingen, een kortere 3,5 mm naar 3,5 mm kabel en een USB-C-oplaadkabel. Ook een schroefbare 6,35 mm adapter ontbreekt niet. De transmitter kan bovendien direct via USB-C aangesloten worden op moderne apparaten, wat de compatibiliteit met laptops, tablets en sommige smartphones verbetert.
In plaats van een draagtas krijgen we nu een koffer meegeleverd.
.
Ontwerp
Het ontwerp van de Studio Max 2 is in grote lijnen gelijk aan de voorganger. Er zijn wat aanpassingen gedaan qua plaatsing en uitvoering van aansluitingen op de oorschelpen. De USB-aansluiting is naar de rechter-oorschelp verplaatst en de bluetoothknop is veranderd naar een switch. Ook de oorkussens zijn veranderd. Nu in één stuk materiaal waar voor de eerste versie meerdere stukken materiaal aan elkaar genaaid waren.
Ook qua uiterlijk zien we verdere verfijningen, zoals de ronde stiksels aan de onderzijde van de hoofdband, de indicaties voor de maat waarin de hoofdband ingesteld is en het OneOdiologo dat nu in een chroomkleur uitgevoerd is.
De constructie en het uiterlijk is op hoofdpunten echter gewoon hetzelfde als het vorige model. We hebben het over een DJ-model, tenminste, zo promoot OneOdio de koptelefoon. Hoewel we denken dat de Max 2 prima tegen een stootje kan, hadden we liever wat robuustere toepassingen gezien voor de fork-constructie en de oorschelp. We nog steeds geen fan van glimmende onderdelen en het ribbeldesign. De robuuste implementaties die mogelijk zijn, vormen op zichzelf designelementen als je het goed doet. We vonden en vinden het dus vreemd dat OneOdio voor een dergelijk design koos.
Het draagcomfort naar ons idee onveranderd gebleven. Dankzij de relatief zachte kussens en het beperkte gewicht blijft de Studio Max 2 prettig aanvoelen tijdens langere sessies. Wel blijft de klemkracht aan de milde kant.
De draagkoffer is vrij dik, maar niets wat makkelijk in een koffer meet te nemen is, terwijl je deze via de lus aan een tas vast kan maken. Het ruimte formaat maakt het makkelijk de dikkere kabels en transmitter mee te nemen.
.
Geluid
OneOdio heeft met de introductie van de Studio Max 2 een significante verschuiving in geluidssignatuur gerealiseerd. Waar de eerste generatie zich kenmerkte door een bass-heavy signatuur, is het nieuwe model voorzien van herziene 45 mm-drivers die waarmee het Chinese merk een wat neutraler geluidsbeeld probeert neer te zetten. Het laag blijft voldoende krachtig en houdt de Max 2 zeer geschikt voor elektronische muziek, hiphop en moderne pop. De belangrijkste vooruitgang is echter dat de bas het overige frequentiespectrum niet langer vertroebelt. Hierdoor krijgen de middentonen aanzienlijk meer ruimte, wat resulteert in een betere articulatie van vocalen en instrumenten die helderder in de mix blijven staan.
Ook de weergave van de hoge frequenties is op een meer behoudende, verfijnde manier afgesteld. Details in percussie zijn goed waarneembaar zonder dat er sprake is van scherpte, wat luistermoeheid tijdens langdurig gebruik effectief voorkomt. Hoewel deze correctie ervoor zorgt dat de koptelefoon minder gesloten klinkt dan zijn voorganger, is de afstelling wellicht aan een te veilige kant. Frequenties in de hoogste regionen vlakken relatief snel af, waardoor het geluidsbeeld een zekere ruimtelijke sprankeling mist. Bij kritische beluistering valt op dat micro-details, zoals de subtiele inademing van een vocalist voor een krachtig uithaal of de frictie van vingers op akoestische gitaarsnaren, te snel vervagen. Dit wordt concreet bij een nummer als Fleetwood Macs ‘Dreams’ of de live-uitvoering van Eagles’ ‘Hotel California’. De aanwezige bekkens en hi-hats missen de benodigde helderheid; ze klinken enigszins dof en de natuurlijke nagalm ebt te snel weg in plaats van dat deze ruimtelijk uitklinkt.
Als we wat kritischer kijken naar de lage frequenties, moeten we zeggen dat ze wat eendimensionaal en ietwat dof over komen. De bas-lick in Michael Jacksons ‘Who Is It’ welke een duidelijke ‘brom’ en een rauwe textuur bevat gebruiken we vaak om de detailweergave van bepaalde audio-oplossingen te testen. Op de Studio Max 2 gaat deze helaas textuur grotendeels verloren; het instrument klinkt vlak en reduceert bepaalde delen tot een monotone toon, waardoor de beoogde dynamiek en agressie deels verloren gaat. Een vergelijkbaar verlies aan detail is hoorbaar bij Massive Attacks Angel. De opening van dit nummer vereist een merkbare sub-bas waarbij de trilling van de snaren en de ruimte tussen de noten voelbaar moeten zijn. Bij de Studio Max 2 loopt dit te veel in elkaar over. Je hoort de lage toon, maar de subtiele trillingen en het omhullende, dreigende karakter ontbreken, waardoor deels van de impact wegvalt.
Ondanks de gesloten behuizing levert de Studio Max 2 een verrassend degelijke soundstage. De scheiding van instrumenten is adequaat en de stereopositionering is accuraat genoeg voor toepassingen zoals lichte audiomonitoring of het cueën van tracks voor DJ’s. Voor hoogwaardige mastering of referentiedoeleinden schiet de precisie van dit model vanzelfsprekend tekort; professionals zullen hiervoor terugvallen op strikt lineaire studiomodellen terwijl DJ’s die op locatie werken in de regel juist meer punch in het laag en bepaalde elementen in het hoog uitgelicht willen zien om het lawaai van de omgeving te compenseren en om toch een juiste mix te kunnen kiezen.
Voor de beginnende gebruiker zouden we echter zeggen dat de de Studio Max 2 een zeer acceptabel compromis tussen audioconsumptie en functionele bruikbaarheid biedt. Bovendien zijn ervaren gebruikers doorgaans in staat de lichte kleuring van hun apparatuur te compenseren, mede omdat zij voor kritisch precisiewerk veelal ook de beschikking hebben over externe monitorspeakers.
Microfoon
De microfoon werkt enkel via bluetooth. De geïntegreerde microfoon prestaties die eigenlijk best wel prima zijn:
De verstaanbaarheid tijdens videogesprekken of voicechats is ruim voldoende. Het monotone aircogeluid wordt prima weggefilterd. De kantoorgeluiden niet. Voor een gesprek vanuit een drukke ruimte moet je de Studio Max 2 niet hebben, maar als het achtergrondgeluid monotoon en niet overdreven is, of als je gewoon een stille omgeving hebt, dan vormt de Studio Max 2 een prima oplossing.
.
Connectiviteit
Connectiviteit blijft één van de grootste sterke punten van de Studio Max 2. Zo hebben we bluetooth 5.4 met LDAC-ondersteuning, de bedrade optie en natuurlijk de RapidWill-transmitter wat natuurlijk de onderscheidende factor vormt.
Via de 2.4GHz-verbinding claimt OneOdio opnieuw een extreem lage latency, dit maal verbeterd tot een indrukwekkende 9 ms. We gaven bij het vorige model al aan dat vertraging geen factor was in onze tests, of het nu ging om het spelen van instrumenten of het spelen van games die op dit punt kritisch zijn; denk aan beat’em ups, 2D-platformers en 3D-shooters (tests zijn gedaan met Streets of Rage 4, Street Fighter 6, Doom Eternal en Sonic Mania). Dat is precies waar traditionele bluetooth-hoofdtelefoons vaak tekortschieten. Gamingheadsets doen het beter, maar die zitten alsnog tussen de 10 en 15 ms in de regel. Dat is al genoeg om niets te merken naar ons idee. Dat OneOdio iets heeft dat zelfs beter presteert, doet ons afvragen waarom het merk niet ook deze markt probeert aan te vallen. Met de juiste strategie lijkt het merk immers alles in huis te hebben om de juiste infrastructuur hiervoor op te zetten.
Hoe dan ook, we hebben de vorige versie al eens laten testen door een bevriende muzikant en die gaf destijds al aan zeer onder de indruk te zijn van de draadloze technologie. Maar in alle eerlijkheid wilde die nog steeds geen afscheid nemen van een kabel. Het is gewoon een algemene zekerheid, zowel in termen van geluidskwaliteit als onafhankelijkheid van een batterij. Draadloze gebruiksopties zijn een mooie innovatie, maar iets op een gebied dat niet voor iedereen onder de potentiële kopersgroep een issue vormt. Voor zover dit wél het geval is, lijkt de RapidWill+ 3.0 de meest capabele optie die momenteel beschikbaar is. En mocht je alsnog gebruik willen maken van een kabel, dan is op de Studio Max 2 zowel een 3,5 mm als 6,35 mm aansluiting aanwezig, waarmee de Studio Max 2 ook volledig passief gebruikt kan worden zonder batterij.
Via USB is de Studio Max 2 niet te gebruiken. Sterker nog, tijdens het opladen is de Studio Max 2 helemaal niet te gebruiken. Gelukkig is dit in de praktijk geen probleem dankzij de snellaadfunctie.
.
Batterijduur
Net als zijn voorganger scoort de Studio Max 2 sterk op batterijduur. Via standaard bluetooth-gebruik haalt de headset probleemloos meer dan de opgegeven 120 uur bij gemiddeld volume in onze test. Daarmee behoort hij tot de absolute koplopers in deze categorie. In de ultra-low-latency modus via de transmitter daalt de accuduur aanzienlijk, maar blijft deze nog steeds indrukwekkend met. Afhankelijk van het volume en gebruik kwamen kwamen we uit op ergens tussen de 45 tot 50 uur gebruikstijd. Dit is overigens wel aanzienlijk minder dan de opgegeven 60 uur.
De transmitter zelf beschikt over een eigen accu die rond dezelfde tijd mee zou gaan volgens opgaaf (50 uur). We hebben dit echter niet getest en kozen ervoor de transmitter aan een USB-aansluiting te laten. Snelladen is eveneens aanwezig: enkele minuten laden levert alweer meerdere uren gebruik op.
.
App
Een belangrijk verschil met de Studio Max 1 is de toevoeging van app-ondersteuning. Waar we bij het vorige model nog kritisch moesten zijn over het niet aanwezig zijn van een optie onze eigen tuning te doen, kan de gebruiker nu EQ-profielen aanpassen een eigen custom profiel configureren (middels een 10-bands EQ), plus wat overige zaken instellen. Helaas is er geen optie de koptelefoon op je persoonlijke gehoor af te stellen. Dit was handig geweest voor de mensen die bijvoorbeeld links en rechts niet eenzelfde gehoor voor alle tonen hebben. Het bijstellen van het balans qua volume tussen links en rechts is overigens wél een van de opties.
De app is functioneel, ziet er prima uit en zit niet vol met allerlei opties die de meeste gebruikers nooit zouden gebruiken. Hoewel we een persoonlijke afstelling missen, vinden we het al met al een prettige app om te gebruiken.
.
Conclusie
De OneOdio Studio Max 2 voelt duidelijk aan als een reactie op de kritiekpunten op[ de eerste generatie. OneOdio heeft niet geprobeerd het concept volledig opnieuw uit te vinden, maar heeft juist gericht verbeteringen doorgevoerd op gebieden waar de Studio Max 1 tekortschiet. We denken dat dit voor een flink deel gelukt is, hoewel de gekozen route misschien iets te veilig was. Wat overblijft is een prettig klinkende hoofdtelefoon voor algemeen muziekluisteren, terwijl we voor DJ-werk de koptelefoon bruikbaar vinden. Wat kritisch moeten we zijn over het feit dat we toch wat textuur missen in het laag en wat ruimte in het hoog. Met de app kun je wat zaken optimaliseren, maar het is duidelijk dat de headset echt getuned is voor een specifiek signatuur.
De ultra-low-latency RapidWill-draadloze verbinding blijft de grootste troef voor de OneOdio Studio Max 2. Voor muzikanten, DJ’s en gamers biedt dit een ervaring die dichter bij bekabelde audio komt dan we tot nu toe zagen. Daarbij blijft de batterijduur indrukwekkend. Ondertussen koos OneOdio ervoor niet terug te schalen qua bedrade connectiviteit.
De constructie blijft grotendeels van plastic en komt niet over als de robuuste optie die je graag wil hebben als je op locatie draait. En eigenlijk voelt de afwerking in zijn algemeenheid goedkoop aan en zijn we het simpelweg niet eens met bepaalde keuzes die men bij OneOdio waarschijnlijk om esthetische redenen gedaan heeft. Dit had hoe dan ook ondergeschikt moeten zijn aan de bouwkwaliteit, maar ook qua uiterlijk vinden we bijvoorbeeld het glimmende plastic lelijk en voelt het goedkoop aan.
En toch, als je de Studio Max 2 gewoon ziet als hybride oplossing, heb je best een veelzijdige oplossing aan de koptelefoon. Voor DJ’s, gamers, content creators en muziekliefhebbers die een draadloze headset zoeken zonder merkbare vertraging, vormt de Studio Max 2 een aardige optie die voor al deze zaken in te zetten is en combineert met een lange batterijduur en veelzijdige connectiviteit. De microfoon is daarnaast ook degelijk, maar die werkt alleen via bluetooth.
Is het een essentiële upgrade als je de Studio Max 1 al hebt? Nee, dat niet. Het sterkste punt blijft de RapidWill-connectoroptie, en dat deze nu iets sneller is zal voor de meesten niet eens merkbaar zijn. De meer volwassen tuning is zeker een ding, maar niet genoeg om je Max 1 nu al in te ruilen.