Na Mario Soccer, komt weer een klassieke sports game van Mario terug naar de Nintendo Switch 2. Ditmaal maakt Mario Tennis opnieuw haar opwachting in de dikste versie die Nintendo ooit heeft gemaakt.
Mario Tennis begon in 2000
Maar eerst even terug in de geschiedenis. Het verhaal van deze game begon namelijk in het jaar 2000. Op de Nintendo N64 console. Toen lanceerde Nintendo al Mario Tennis, ontwikkeld door Camelot Software. Nouja… is dat zo?
Wie het nieuws over de revival van de Virtual Boy van Nintendo heeft gevolgd, weet dat je daarop ook Mario’s Tennis kunt spelen. En die game komt zelfs nog uit 1995. Maar we kunnen hem toch niet echt als de geestelijk voorvader van Mario Tennis zien. Mario Tennis heeft echt een veel hoger onzingehalte dan Mario’s Tennis. Volg je hem nog?
Nintendo was in 2000 nog een dual-console merk. Het had ook een handheld en dat was op dat moment de Game Boy Color (GBC). Camelot ontwikkelde ook voor dat platform een vereenvoudigde versie van Mario Tennis. Okay, die kwam wel een beetje in de buurt van wat Mario’s Tennis was. laten we zeggen dat die titel echt het bruggetje maakte.
Kunnen we nog verder terug in de geschiedenis? Ja dat kan ook. Dan gaan we naar 1984. De game Tennis voor de NES. Mario was daar niet speelbaar, maar de scheids.
Super tof weetje; er was destijds ook een Transfer Pack waarmee GBC titels en N64 titels data konden uitwisselen. Had je beide versies, dan kon je via de transfer Wario unlocken als speelbaar karakter op de N64. Wat was gaming vroeger mega interessant!
Het originele Mario Tennis kwam meerdere keren opnieuw tot leven bij Nintendo. De N64 versie kwam naar de Wii en Wii U virtual console in 2010 en 2015. In 2021 kwam de titel uit bij Nintendo CLassics op de Switch. De GBC versie kreeg ook verschillende revivals. Hij verscheen opnieuw voor de Nintendo 3DS in 2014 via de Virtual Console en ook die kwam later naar de switch via het Nintendo Classics programma.
Er zijn ook modernere versies verschenen. Zo kwam Mario Power Tennis in 2004 uit op de GameCube en in 2009 als re-release op de Wii. Mario Tennis: Power Tour was vooral een content update in 2005 en kwam dat jaar ook naar de Game Boy Advance (GBA) en in 2014 naar de Wii U Virtual Console.
Mario Tennis Open verscheen in 2012 op de Nintendo 3DS. Mario Tennis: Ultra Smash verscheen in 2015 op de Wii U en Mario Tennis Aces verscheen in 2018 op de Nintendo Switch. En daarmee komen we nu eindelijk bij onze blik op Mario Tennis Fever.
Mario Tennis Fever
Allereerst, moet je in deze game weer naar je TV zwaaien om de bal te slaan zoals in de Tennis games op de Wii? Nee! Mario Tennis Fever mag je gewoon lekker met de knoppen op je Nintendo Switch spelen. En dat is wel zo lekker, want ik heb het spel vooral getest tijdens een lange vlucht naar Afrika.
Natuurlijk begint jouw spel met de spelersselectie. Je hebt de makkelijke allrounders. Dat zijn Mario en Rosalina. Beiden zijn overal wel aardig handig mee. En dan zijn er de stereotype spelers zoals DOnky Kong die vooral veel kracht bezit, of kleinere karakters die vooral lichter en daarmee sneller over het veld kunnen bewegen. Ook is het de vraag per karakter hoe gemakkelijk ze effectballen slaan en met welke snelheid.
Interessant is het balans dat ontwikkelaar Camelot hierin heeft proberen te brengen. Of liever gezegd, het balans dat een beetje ontbreekt. Er is niet echt een duidelijke samenhang tussen talenten van karakters. Dus ik bleef in de praktijk toch al snel hangen op Mario. Liever iemand die alles redelijk kan dan spelers die duidelijke minpunten hebben zonder altijd duidelijke voordelen met zich mee te brengen.
In Mario Tennis Fever betreden de karakters opnieuw de groene arena’s. Maar dit keer met behulp van vijf Fever rackets. Die kies je na de spelersselectie. Deze vijf tennisrackets geven de karakters in het spel unieke wapens om de bal mee op te laden en elkaar te lijf te gaan. Dit zijn charged attacks. Je moet de rackets dus opladen tijdens het spel en dan kiezen op welke momenten je de bijzondere eigenschappen inzet om een win te behalen. De ene racket helpt je de bekende vuurballen af te vuren terwijl de andere een modderpoel geeft of een glad stuk ijs waar tegenstanders op uitglijden.
Het is overigens niet zo dat een fever shot altijd een directe win is. Een handige tegenstander kan in staat zijn deze te counteren, en dan komt deze terug jouw kant op. Op dat moment moet jij dealen met het onheil dat je eigenlijk naar je tegenstander wilde knallen.
Natuurlijk gaat het bij Mario Fever om dit soort chaos. Die is er met een enkelspel, maar wordt nog heel veel groter in een dubbelspel. Ja, dit is het gekkenhuis dat we kennen en waarderen van Mario sports en racing games. En absoluut ongeschikt voor iedereen die een goed en serieus tennisspel zoekt. Zijn die er nog?
Terug naar die knoppenbediening. Die heeft Camerlot duidelijk zo logisch mogelijk ingestoken. Linker thumbstick om te lopen over het veld, rechter actieknoppen om te doen wat je wilt doen. Soms is het wel wat lastig om de richting van de bal goed te bepalen, maar dat brengt dan ook wel weer een stukje spanning in het toch niet al te lastige spel. Tenminste… niet al te lastig tegen NPC’s. Dat wordt echt wel anders tegen je vrienden.
Wil je toch lekker voor je TV staan swingen met je Joy-Con2? Dan kan dat natuurlijk ook.
Nu heb ik het eigenlijk vooral gehad over random potjes tennis en tennis spelen met vrienden. Maar er is ook een verhaalmodus. Daarin veranderen onze helden in babies en moeten ze hun skills opnieuw aanleren. Achja, leuk voor de jongste spelers. In het vliegtuig was ik er zelf al snel klaar mee omdat het allemaal wat te langzaam en te makkelijk gaat. Wie een beetje een gamer is, mag wat mij betreft deze modus prima overslaan. Tenzij je als Mario fan gewoon een leuk stukje verhaal mee wilt krijgen natuurlijk.
Conclusie: Mario Tennis Fever
Met Mario Tennis Fever weet Camelot moeiteloos de balans te vinden tussen skill based games en verrassingen tijdens het spel. Eigenlijk precies wat we van Mario sports games hopen. Want we willen niet dat dezelfde speler met teveel vrije tijd, altijd met gemak wint. Grafisch zien we niet direct een spel waarvoor we zouden overstappen op een Switch 2. Qua graphics is het allemaal gewoon okay, maar we voelen geen echte sprong ten opzichte van de release van Mario Tennis: Aces uit 2018.