MOVA heeft op de IFA de Knot 80 laten zien, een robothand die is opgezet naar het voorbeeld van de menselijke hand. Het systeem combineert elf vrijheidsgraden in de hand met 3D-waarneming via gestructureerd licht en een besturing die de greep tijdens het pakken bijstelt. Volgens MOVA kan de hand de positie en onderlinge ligging van voorwerpen herkennen, bepalen hoe hij ze moet vastpakken en de knijpkracht traploos aanpassen tussen 25 en 50 newton. Continue visuele terugkoppeling moet de beweging tijdens het grijpen verfijnen in plaats van een vooraf ingestelde beweging af te draaien. MOVA presenteerde het uitdrukkelijk als een vooruitblik en niet als een product.
Het persbericht spreekt zichzelf tegen over de gewrichten
Begin met een detail dat je bij het lezen tegenkomt. In de lopende tekst staat dat de Knot 80 elf vrijheidsgraden en twaalf gewrichten heeft, terwijl de voetnoot onderaan schrijft dat die elf vrijheidsgraden juist verwijzen naar elf onafhankelijk beweegbare gewrichten in de hand.
Diezelfde voetnoot zegt dat het complete armsysteem vijftien gewrichten telt: vier in de arm en elf in de hand. Elf plus vier is vijftien, dus de voetnoot klopt intern en het getal twaalf in de tekst staat er waarschijnlijk per ongeluk. Wij houden elf aan. Het is een kleinigheid, maar bij specificaties die je niet zelf kunt narekenen is de voetnoot vaker betrouwbaar dan de tekst erboven.
Elf gewrichten is minder dan het klinkt, en toch veel
Om dit getal te plaatsen helpt een vergelijking met je eigen hand. Die heeft ongeveer 27 botten en meer dan twintig onafhankelijke bewegingsrichtingen, en dat is waarom je een sleutel kunt omdraaien terwijl je een tas vasthoudt.
Elf zit daar ver onder, maar het is een veelvoud van wat gebruikelijk is. De meeste robotarmen eindigen in een grijper met twee vingers en één beweging: open of dicht. Daarmee pak je alleen voorwerpen op waarvan je vooraf weet hoe ze liggen. Elf gewrichten maken meerdere grepen mogelijk, en dat is precies het verschil tussen een machine die één taak doet en een machine die verschillende dingen oppakt.
Die 25 tot 50 newton is de interessantste specificatie
Van alle cijfers is dit degene die vertelt waar het probleem zit. Vijftig newton is ongeveer de kracht die je nodig hebt om vijf kilo op te tillen, en 25 newton de helft daarvan.
Dat klinkt bescheiden naast een mensenhand, die veel meer kan. Maar knijpkracht is bij robots niet het probleem; regelen is het probleem. Een motor die hard kan knijpen is eenvoudig te bouwen, een systeem dat een ei pakt zonder het te breken en daarna een gereedschap vasthoudt zonder het te laten vallen is dat niet. Dat de kracht traploos regelbaar is en tijdens het pakken wordt bijgesteld, is dus het echte nieuws, en niet de bovengrens.
Gestructureerd licht is een bewuste keuze
De hand kijkt met 3D Structured Light Vision, en dat verdient uitleg omdat het een andere aanpak is dan lidar. Bij gestructureerd licht projecteert het apparaat een patroon op een voorwerp en meet het hoe dat patroon vervormt; daaruit volgt de vorm.
Dat is dezelfde techniek die gezichtsherkenning op telefoons gebruikt. Het werkt uitstekend op korte afstand en bij fijne details, precies wat je nodig hebt om te bepalen waar de rand van een beker zit. Op grotere afstand en in fel zonlicht loopt het snel tegen zijn grens aan. Voor een hand die dingen binnen armlengte pakt, is het dus de logische keuze, en het zegt meteen iets over waar dit voor bedoeld is: binnen, dichtbij en langzaam.
Waarom een stofzuigermerk hieraan werkt
De vraag die zich opdringt, is wat een fabrikant van huishoudelijke apparaten met een robothand moet. Het antwoord staat tussen de regels van MOVA’s eigen tekst: opruimen.
Een robotstofzuiger loopt vast op alles wat op de grond ligt, en dat is precies wat er in een huis met kinderen of huisdieren gebeurt. Kan een robot een sok oppakken en in een mand leggen, dan verandert er iets fundamenteels aan wat zo’n apparaat is. Dat is een doel waar de hele branche naar kijkt en waar niemand in de buurt is. Beoordeel dit dus als onderzoek richting dat doel, en niet als iets dat volgend jaar in de winkel ligt.
Deze hand hoort bij het andere dat MOVA toonde
De Knot 80 staat niet op zichzelf en dat is het interessantste aan de hele presentatie. Op dezelfde beurs liet MOVA een systeem zien dat een robotstofzuiger met 128 druksensoren tastzin geeft, en een robotmaaier met een arm die fruit kan plukken.
Die drie gaan over hetzelfde probleem in drie apparaten: een robot die alleen kijkt, weet niet hoe zwaar iets is of hoeveel kracht hij erop mag zetten. Dat is de reden dat robots goed zijn in rondrijden en slecht in oppakken. Voelen toevoegen aan zien is dan ook geen bedenksel van MOVA maar de richting waar de hele robotica aan werkt.
Wat je hier realistisch van mag verwachten
Hier past terughoudendheid, en MOVA schrijft dat zelf ook op. Alle prestatiecijfers, waaronder die knijpkracht, komen uit het eigen laboratorium onder vastgestelde omstandigheden, en het bedrijf noemt dit een blik op wat komen gaat.
Daar hoort bij dat aanduidingen als baanbrekend volgens MOVA’s eigen voetnoot uitsluitend slaan op verbeteringen ten opzichte van vorige MOVA-producten, en dat het merk pas sinds 2024 bestaat en onderdeel is van Dreame Group. Een demonstratie op een beursvloer met bekende voorwerpen op bekende posities is bovendien iets heel anders dan een rommelige woonkamer. Dat maakt het niet minder knap, het maakt het alleen nog geen product.
