Zack Nelson van JerryRigEverything heeft de Google Pixel 11 Pro Fold onder handen genomen en het toestel overleefde zijn buigtest niet. Het is de vierde opvouwbare Pixel op rij die daar sneuvelt; vorig jaar vloog de accu van de Pixel 10 Pro Fold er zelfs bij in brand. De breuk zit ditmaal bij de antennelijnen, en die lopen precies naast het scharnier.
Zijn oordeel is hard: Google doet geen moeite met hardware. Dat de Galaxy Z Fold 8 van Samsung, die met 4,1 millimeter aanzienlijk dunner is, diezelfde test wel doorstaat, maakt het pijnlijker.
Die belofte van drie keer ging hier niet over
Eerst iets rechtzetten, want in de berichtgeving op diverse media worden twee dingen door elkaar gehaald.
Google noemt de Pixel 11 Pro Fold niet in het algemeen drie keer duurzamer. Die claim gaat specifiek over het keramiek van het buitenste scherm, dus het scherm dat je ziet wanneer het toestel dicht is. Niet het flexibele OLED display.
En let op wat er in de test met dat scherm gebeurde: het glas van het frontdisplay barstte niet, maar liet in één stuk los. Het onderdeel waar de claim over ging, brak dus niet. Wat brak was het chassis, ernaast.
Dat maakt het oordeel over de constructie niet minder terecht, maar het maakt de kop wel misleidend. Er wordt een uitspraak over keramiek weerlegd met een test die iets anders kapotmaakt.
Wat een buigtest wel en niet voorspelt
Nog een nuance die zelden wordt gemaakt, en zonder die nuance leest zo’n test verkeerd.
Iemand die een telefoon met twee handen doelbewust doormidden probeert te buigen, doet iets wat jou in je broekzak niet overkomt. Een toestel dat die behandeling niet overleeft, is daarmee nog geen toestel dat in normaal gebruik stukgaat.
Maar waar het breekt, zegt wél iets. Antennelijnen zijn onderbrekingen in het metalen frame en dus per definitie de zwakste plekken van de behuizing. Die uitgerekend naast het scharnier leggen, op de plek waar bij elke vouwbeweging de meeste kracht samenkomt, is een ontwerpkeuze waar je los van de test iets van kunt vinden.
De juiste conclusie is dus niet dat dit toestel in je zak breekt. Het is dat Google de spanning op het zwaarst belaste punt niet heeft weggenomen, en dat het bedrijf daar bij vier generaties nog geen antwoord op heeft gevonden.
Wat wij hiervan zelf hebben gezien
Bij dit onderwerp helpt het om verder te kijken dan één video, en wij hebben inmiddels een aardig aantal van deze toestellen langs zien komen.
De eerste generaties opvouwbare Samsungs die in onze vriendenkring in gebruik waren, kregen na de eerste maanden al problemen met het scherm. Dat waren geen buigtests maar gewone gebruikers met een gewoon toestel in een gewone broekzak.
Daar staat tegenover dat wij de OnePlus Open en de Motorola Razr 50 Ultra tot op vandaag dagelijks gebruiken, zonder één defect aan het scherm. Dat zijn geen laboratoriumcijfers en het is geen steekproef waar je conclusies aan mag ophangen, maar het is wel het beeld dat wij zelf hebben.
De les daaruit is dat opvouwbaar niet één categorie is. Er zijn fabrikanten die dit inmiddels betrouwbaar bouwen en fabrikanten die dat nog niet doen, en dat verschil zit niet in de prijs.
Het getal dat Google niet noemt
Er is één cijfer waarmee je dit vooraf kunt beoordelen, en dat maakt de vorige paragraaf ineens meetbaar.
Fabrikanten laten hun scharnier certificeren op het aantal vouwbewegingen. Samsung kwam bij de Galaxy Z Fold 6 uit op 200.000 vouwen, gekeurd door Bureau Veritas, en verdubbelde dat bij de Z Fold 7 ruimschoots naar 500.000. De OnePlus Open staat op een miljoen vouwen, gecertificeerd door TÜV Rheinland.
Reken dat om naar de praktijk. Bij honderd keer openklappen per dag, wat volgens Samsung een gemiddelde gebruiker is, komt 200.000 neer op ruim vijf jaar, 500.000 op bijna veertien jaar en een miljoen op ruim zevenentwintig jaar.
Google publiceert voor de Pixel 11 Pro Fold geen enkel gecertificeerd aantal. Dat is bij een toestel van 1.999 euro een opvallende leemte, en het is precies het cijfer dat onze eigen ervaring met de OnePlus Open verklaart.
Waarom die eerste generatie zo misging
Voor de volledigheid hoort daar het verhaal bij van hoe dit begon, want dat verklaart een hoop.
Samsung moest de eerste Galaxy Fold in april 2019 op het laatste moment uitstellen nadat testexemplaren bij recensenten binnen dagen kapotgingen. Uit de demontage door iFixit bleek dat er aan de boven- en onderkant van het scharnier een opening van zeven millimeter zat waardoor het scherm bloot lag; wat daar binnenkwam, was einde scherm.
Dat is exact het probleem dat mensen in de praktijk troffen: niet buigen maar vuil. En het is ook waarom de IP-classificatie bij dit type toestel zoveel belangrijker is dan bij een gewone telefoon.
Wat Google hier wel goed doet
Eerlijk is eerlijk, want er staan ook dingen tegenover en die halen de koppen niet.
De Pixel 11 Pro Fold heeft IP68, en Google stelt dat geen enkele andere opvouwbare telefoon voor de brede markt dat biedt. Gezien wat hierboven staat over stof en vuil, is dat op de lange termijn belangrijker dan een buigtest.
De achterkant is bovendien van kunststof met glasvezel in plaats van glas. In de test vouwde die zich om de machine heen zonder te breken, en in het dagelijks leven betekent het dat de achterkant niet versplintert als je het toestel laat vallen. Dat is de schade die mensen werkelijk oplopen.
Nadeel blijft dat het scherm binnenin met een vingernagel te bekrassen is, en dat vuil ondanks IP68 in het scharnier kan komen. Die twee gelden voor elk opvouwbaar toestel op dit moment.
Vraag om het aantal vouwen, niet om de buigtest
Overweeg je een opvouwbare telefoon, dan is er één vraag die je verder brengt dan alle testvideo’s bij elkaar: op hoeveel vouwbewegingen is het scharnier gecertificeerd, en door wie.
Publiceert een fabrikant dat getal met een keuringsinstantie erbij, dan neemt hij een controleerbare verplichting op zich. Publiceert hij het niet, dan is dat op zichzelf een antwoord.
En let bij de aanschaf verder op de IP-classificatie en op wat een schermvervanging kost, want dat zijn de twee dingen die bepalen wat een vouwtelefoon je over vier jaar heeft gekost. Buigen doet vrijwel niemand; stof en vallen doet iedereen.