Xenoblade Chronicles 2 kwam in 2017 uit voor de eerste Switch en draait sinds 30 juli in een Nintendo Switch 2 Editie. Die versie richt zich op wat het origineel het hardst nodig had: rustiger beeld, meer beeldjes per seconde en kortere laadtijden. Daarnaast zijn er een paar toevoegingen aan de game zelf.
Wat je krijgt
Nintendo belooft 4K in tv-stand en 60 beelden per seconde. Nieuw in het spel zelf is een actiegerichte gevechtsmodus waarin je jouw Blades rechtstreeks bestuurt, er komt een extra zeldzame Blade bij met een eigen opdracht, en Pyra en Mythra krijgen nieuwe uitrustingsontwerpen.
Let op wat er niet bij zit. De Expansion Pass is geen onderdeel van deze editie en wordt apart verkocht. Wel is er goed nieuws voor wie Torna ~ The Golden Country al heeft: dat spel krijgt een gratis update die het op de Switch 2 ook op 4K en 60 beelden per seconde laat draaien. Heb je de Switch-versie van deel 2 al, dan is er een upgradepakket van rond de tien dollar; de europrijs is nog niet duidelijk. De digitale versie is er sinds 30 juli, de fysieke uitvoering volgt op 1 oktober.
Draait het nu wel goed?
Grotendeels wel. De laadtijden zijn merkbaar korter: waar je vanaf het menu eerst zo’n dertien seconden wachtte, is dat nu rond de tien, en een opgeslagen spel laden ging van ongeveer zeventien naar negen seconden. In een spel waarin je veel reist en veel opslaat, tikt dat aan.
De 60 beelden per seconde zijn er, maar niet altijd. Haalt de game het even niet, dan valt hij terug naar 30 en klimt daarna weer omhoog, wat je als een schokje merkt. Verder wordt het beeld opgeschaald in plaats van echt in 4K gerenderd, en dat zie je terug in flikkering bij begroeiing en fijne details. Ten opzichte van het origineel op de eerste Switch is het nog altijd een grote sprong, maar reken niet op de rust van een game die van de grond af voor deze console is gemaakt.
En het spel zelf?
Xenoblade Chronicles 2 blijft een spel dat je niet halfslachtig speelt. Bij verschijnen kwam het uit op een Metascore van 83, en dat beeld is in de jaren daarna niet wezenlijk veranderd: veel waardering, met een paar hardnekkige bezwaren.
Geprezen worden vooral de omvang en de ambitie van de wereld, het gevechtssysteem dat diep genoeg is om honderden uren te dragen, en de muziek. Wie zich erin vastbijt, is zo honderdvijftig uur verder voordat alles is gezien.
Daar staat tegenover dat het spel je in de eerste tien uur bedelft onder tutorials, en dat de systemen ingewikkelder zijn dan nodig. Het ontgrendelen van nieuwe Blades verloopt bovendien via een kansmechanisme, waardoor je soms lang moet doorspelen voordat je krijgt wat je zoekt. Ook het personageontwerp is een terugkerend punt van kritiek: de nadruk op fanservice zit sommige spelers stevig in de weg.
Voor wie is dit?
Ben je nieuw en heb je geduld voor een spel dat pas na een uur of tien echt begint, dan is dit een uitstekend instapmoment. De technische problemen die het origineel bij verschijnen hadden, zijn grotendeels weg, en dat scheelt precies in de periode waarin je nog moet wennen aan de systemen.
Speelde je het al op de eerste Switch, dan hangt het ervan af waarom je terugkomt. Voor de nieuwe gevechtsmodus en een soepeler beeld is het upgradepakket een schappelijke prijs. Kom je voor nieuwe verhaalinhoud, dan is er weinig te halen en kun je die tien dollar beter in de Expansion Pass steken als je Torna nog niet hebt.
Conclusie
Deze editie doet wat een goede heruitgave hoort te doen: ze haalt de scherpe randjes van de techniek weg zonder aan het spel zelf te sleutelen. De 60 beelden per seconde zijn niet rotsvast en de opschaling laat sporen na, maar het verschil met de eerste Switch is groot genoeg om het merkbaar prettiger te maken.
Wat blijft, is een eigenwijze game. Xenoblade Chronicles 2 vraagt geduld, legt te veel uit en gaat op sommige punten zijn eigen gang. Wie daar doorheen komt, krijgt er een wereld en een gevechtssysteem voor terug waar maar weinig spellen aan tippen.