Review: Fire Emblem: Fortune’s Weave is enorm, en draait op 720p

GadgetGear Award Goud

Nintendo Fire Emblem: Fortune's Weave

Game

9 uit 10

Check de prijs bij bol.com

Fire Emblem: Fortune’s Weave verscheen op 17 september 2026 exclusief voor de Nintendo Switch 2. Ontwikkelaar is Intelligent Systems, de studio die de hele reeks maakt, met Nintendo als uitgever. Het spel houdt vast aan het vertrouwde recept van tactische gevechten op een raster, en voegt daar drie dingen aan toe: Blaze Arts, waarmee je levenspunten inruilt voor een krachtiger aanval, kerkers waar je in drie dimensies door loopt met snellere Clash Battles, en een verhaal dat over vier Flame Lords en drie delen uiteenvalt. Gesprekken met je eenheden voer je in een herberg. In Nederlandse winkels ligt het spel vanaf ongeveer €68, en er is daarnaast een Dagdan Collection-uitgave.

Honderd uur voor één route, tweehonderd voor alles

De omvang van dit spel is het eerste dat je moet weten, want die bepaalt of het bij je past. Het verhaal bestaat uit drie delen met vier hoofdpersonen, en die routes lopen door elkaar heen.

Het eerste deel beslaat twaalf kapittels rond een toernooi en is het langste stuk; het tweede deel bevat bij alle routes dezelfde gevechten en is over te slaan; het derde deel is korter en loopt per route anders af. Eén keer doorspelen kost ruim honderd uur, en wie alle routes en alle inhoud wil zien, zit op ruim het dubbele. Dat is geen spel dat je tussendoor doet. Voor de prijs is het wel opmerkelijk gunstig: bij €68 en honderd uur kom je op zo’n 68 cent per uur, en bij tweehonderd uur op 34 cent. Zet dat naast een spel van zes uur voor €45 en het verschil is een factor tien.

Zevenhonderdtwintig beeldpunten op een console van vijfhonderd euro

Het punt waarover de internationale beoordelingen het meest verdeeld zijn, is technisch van aard en het is concreet. Het spel rendert 720p aangesloten op een televisie en 540p in de handheldstand, en schaalt dat op naar respectievelijk 1440p en 1080p, bij 30 beelden per seconde.

Dat is voor een spel op deze console laag, en het is nuttig te weten wat die getallen wel en niet betekenen. Bij een tactisch spel dat je van bovenaf op een raster bekijkt, is een lage beeldsnelheid minder hinderlijk dan bij een schietspel: je zet een eenheid neer en wacht, en er is geen mikken bij. De resolutie merk je eerder, vooral bij tekst en bij de randen van het terrein. De opschaling maakt daar iets van goed, want die reconstrueert detail in plaats van het beeld simpelweg uit te rekken. Toch is 540p in de handheldstand op een scherm van bijna acht inch het punt waarop je dit spel het minst op zijn best ziet.

Wat Blaze Arts toevoegen aan het rekenwerk

De belangrijkste nieuwe vechtregel is een ruil en geen extra knop. Met Blaze Arts geef je levenspunten op om een aanval krachtiger te maken.

Dat verandert de afweging per zet. In eerdere delen was de vraag vooral of een eenheid de aanval van de tegenstander overleeft; hier komt de vraag bij of je die marge wilt opgeven om een tegenstander in één keer neer te halen. Bij een spel waarin een gesneuvelde eenheid definitief weg kan zijn, is dat een zwaardere keuze dan het lijkt. Wij schreven eerder een review van Fire Emblem Engage, waarin het vechtsysteem om een andere uitbreiding draaide, en dat maakt goed zichtbaar hoe deze reeks per deel één nieuw mechaniek toevoegt in plaats van het geheel om te gooien.

De trefkansen worden naar twee kanten bijgebogen

Bij het spelen viel iets op aan de weergegeven trefkansen dat de moeite van uitleggen waard is. Een hoge kans blijkt te optimistisch weergegeven: bij 90% mis je vaker dan je zou verwachten. Maar bij een zeer lage kans gebeurt het omgekeerde en raak je juist vaker dan het getal belooft.

Dat is interessant, want het is precies het tegenovergestelde van wat deze reeks van oudsher doet. Sinds de delen op de Game Boy Advance gebruikt Fire Emblem een stelsel waarbij de computer twee keer dobbelt en het gemiddelde neemt. Dat trekt de uitkomst naar de uiteinden: een weergegeven 80% komt dan in werkelijkheid rond de 90% uit, en een weergegeven 20% zakt naar ongeveer 10%. Hoge kansen worden daarmee betrouwbaarder dan het getal en lage kansen juist onbetrouwbaarder, en dat voelt voor de speler eerlijk aan. Hier beweegt het de andere kant op: de uitkomsten worden naar het midden getrokken. Dat heeft gevolgen voor hoe je speelt. Een aanval met 95% is geen zekerheid meer en een gok van 15% is minder gek dan hij lijkt, dus je rekent niet met het getal maar met de marge eronder. Nintendo documenteert hier niets over, en dit is de verandering die ervaren spelers van de reeks als eerste zullen merken.

De herbergronde is nodig en wordt soms saai

Tussen de gevechten zit het sociale deel van dit spel, en daar ligt het zwakste punt. In de herberg bouw je relaties op tussen je eenheden, en dat werk is nodig wanneer je alles uit het spel wil halen.

Een deel van de bondgenoten komt pas beschikbaar wanneer je genoeg tijd in die gesprekken hebt gestopt, en een deel van de vaardigheden ontstaat uit de band tussen twee eenheden. Het is dus niet optioneel voor wie het spel volledig wil zien. Het is tegelijk het onderdeel dat het vaakst aanvoelt als een verplichting: je weet na een paar uur hoe zo’n gesprek verloopt en je doet het omdat het moet. Dat is een reële min bij een spel van honderd uur, want die herhaling komt in alle vier de routes terug. Wie vooral voor de gevechten komt, kan er grotendeels langsheen en levert dan een stuk van zijn team in.

De moeilijkheidsgraad kies je één keer, en dat is het

Voor de instellingen moet je vooraf goed nadenken, want je zit eraan vast. Je kiest aan het begin tussen Normal en Casual aan de ene kant en Hard aan de andere, en daarnaast staat de Classic-stand waarin een gesneuvelde eenheid definitief weg is. Tussentijds aanpassen kan niet.

Permadeath is een erfenis uit een andere tijd. Wie is opgegroeid met spellen uit de jaren tachtig en negentig, is gewend om te verliezen, de console uit te zetten en opnieuw te beginnen, en voor die speler is het verliezen van een eenheid na twintig uur spelen onderdeel van het spel. Voor iemand die zijn spellen tussen twee haltes op zijn telefoon speelt, is het een reden om te stoppen. Dat Nintendo die stand optioneel maakt en Normal makkelijker houdt dan in de voorgangers, is daarom geen verwatering maar een commerciële keuze die je kunt uitleggen: dit spel concurreert niet met andere tactische spellen maar met alles wat om de aandacht van de speler vecht. Kies dus bewust, en begin bij twijfel zonder Classic, want achteraf omschakelen zit er niet in.

Je kunt hier instappen, en met voorkennis is het leuker

Voor wie nog nooit een Fire Emblem heeft gespeeld, is dit een geschikt beginpunt. Het verhaal staat op zichzelf en de verwijzingen naar eerdere delen zijn volgens de uitgever vooral een plezier voor wie die delen kent.

Toch is de ervaring rijker met voorkennis, want dit spel speelt in dezelfde wereld als Fire Emblem: Three Houses uit 2019. De jaartallen lopen van 1449 tot 1454 tegen 1180 in dat deel, maar de spellen gebruiken verschillende jaartellingen, en er zijn aanwijzingen dat er aanzienlijk meer tijd tussen zit dan het verschil suggereert. Eén van de vier Flame Lords stamt af van een van de partijen uit Three Houses. Heb je dat spel gespeeld, dan zie je die lijnen; heb je dat niet, dan mis je plot-technisch niets.

SPOILERWAARSCHUWING: Wat Three Houses opbouwde

Wil je niets weten over het vorige deel, sla deze alinea dan over. Fire Emblem: Three Houses speelde op het continent Fódlan, waar je als leraar aan een officiersacademie één van drie huizen onder je hoede nam: de Black Eagles van Edelgard, de Blue Lions van Dimitri en de Golden Deer van Claude. Die keuze bepaalde je hele route, en dat is de structuur die Fortune’s Weave met zijn vier Flame Lords doortrekt.

De hoofdpersoon van dat spel, Byleth, werd gezelschap gehouden door Sothis, een meisje dat alleen hij kon zien en dat kon terugspoelen in de tijd. In de loop van dat verhaal bleek Sothis de godin van Fódlan te zijn en smolt ze met Byleth samen. Dat Sothis in Fortune’s Weave opduikt en daarin merkbaar ouder is dan in Three Houses, is daarmee het sterkste aanknopingspunt tussen de twee spellen, en het is ook de reden dat de speltijd vermoedelijk veel verder uiteen ligt dan de jaartallen laten zien. Wie dat weet, leest de verwijzingen in dit spel anders; wie het niet weet, volgt het verhaal zonder gaten.

Wat de vier routes praktisch betekenen

De opzet met vier hoofdpersonen is aantrekkelijk en vraagt een beslissing. Het tweede deel bevat bij alle routes dezelfde gevechten en is daarom over te slaan, en dat is bij een tweede of derde doorloop de instelling die het verschil maakt tussen tachtig en veertig uur.

Kies je route dus met zorg, want de verschillen zitten niet alleen in het verhaal maar ook in welke eenheden je krijgt en welke middelen je tot je beschikking hebt. Reken er daarnaast op dat het eerste deel in alle routes grotendeels hetzelfde aanvoelt: twaalf kapittels rond hetzelfde toernooi, met een andere invalshoek. Dat is voor de eerste doorloop prima en bij de vierde een hindernis. Wie niet van plan is alles te zien, kiest beter één route en speelt die volledig uit dan dat hij aan alle vier half begint.

Waar je op moet letten bij dit spel

Bepaal vooraf of je honderd uur wilt investeren, want dit spel is niet in te korten zonder de helft te missen. Speel je twee tot drie uur per week, dan ben je er bijna een jaar mee bezig, en dat is bij dit type spel een reëel gegeven en geen overdrijving.

Let daarnaast op de fysieke uitvoering: op deze console levert niet elke uitgever het spel daadwerkelijk op de cartridge, en bij Nintendo’s eigen uitgaven is dat doorgaans wel zo. Wij schreven eerder over het verschil tussen Game Cards en Game-Key Cards, en dat is bij een spel dat je jarenlang wilt kunnen herspelen het punt dat ertoe doet.

Conclusie Fire Emblem: Fortune’s Weave

Fortune’s Weave is het grootste tactische spel op de Switch 2 en het weet die omvang grotendeels te vullen. De gevechten zijn waar het om draait en die zijn uitstekend: Blaze Arts dwingen je elke zet een werkelijke afweging te maken, en het ontwerp van de slagvelden houdt honderd uur lang stand. Dat Intelligent Systems het spel toegankelijk heeft gemaakt zonder de diepte eruit te halen, is de grootste verdienste; je kunt hier instappen zonder één eerder deel te hebben gespeeld, en je kunt met Classic alsnog de versie spelen waar de reeks zijn reputatie aan te danken heeft.

Daar staan drie dingen tegenover die je eerlijk moet benoemen. Het sociale deel in de herberg is nodig om alles te zien en is dat niet waard; het is het enige onderdeel waar de omvang van dit spel tegen zichzelf werkt. De techniek blijft achter bij wat deze console kan, en 540p in de handheldstand is bij een spel met veel tekst op het scherm meer dan een cijfer op papier. En de trefkansen doen niet wat ze beloven, in beide richtingen, wat bij een spel dat volledig om risicoafweging draait de minst gelukkige plek is om af te wijken van wat spelers gewend zijn.

Blijft overeind dat dit voor zestig tot zeventig euro honderd tot tweehonderd uur aan uitstekend ontworpen gevechten oplevert, en dat is een verhouding die vrijwel geen ander spel dit jaar haalt. Wie tactiek zoekt en de tijd heeft, koopt dit zonder aarzelen. Wie vooral een technisch pronkstuk voor zijn nieuwe console wil, kijkt beter verder.

GadgetGear Award Goud

Nintendo Fire Emblem: Fortune's Weave

Game

Roelof van Doorn beoordeelde dit product namens GadgetGear met een 9.

Pluspunten

• Eén van de grootste campagnes op deze console, met vier samenhangende routes
• Blaze Arts voegen een werkelijke afweging toe aan elke zet
• Permadeath is een keuze en geen voorwaarde, en Normal is toegankelijk
• Geschikt als eerste Fire Emblem, met extra laag voor wie Three Houses kent
• Per speeluur uitzonderlijk goedkoop bij honderd uur of meer
• Het tweede deel is over te slaan bij een tweede doorloop

Minpunten

• Rendert 720p aangesloten en 540p in de handheldstand, bij 30 beelden per seconde
• De herbergronde is nodig voor het volledige spel en wordt op den duur saai
• De weergegeven trefkansen wijken naar twee kanten af van de uitkomst
• De moeilijkheidsgraad is tussentijds niet aan te passen
• Het eerste deel voelt bij elke route grotendeels hetzelfde
• De kerkers zijn eenvormig van opzet