Review: Orbitals brengt de anime uit mijn jeugd terug

GadgetGear Award Zilver

Kepler Orbitals

Game

8 uit 10

Check de prijs bij bol.com

Als kind van de jaren tachtig kreeg ik Japanse animatie hier bijna niet te zien. Telekids en Cartoon Express hadden af en toe een miniserie of een film, en daar stopte het. Wat er wél doorkwam, bleef hangen: die strakke lijnen, die felle kleurvlakken, die ruimteschepen met veel te veel detail erop. In Orbitals komt precies die stijl terug, met een vleugje van de anime die veel mensen kennen uit de videoclips van Daft Punk. En dat is top. Het is ook een spel met een voorwaarde, want dit speel je niet alleen. Ontwikkelaar Shapefarm laat je samen met een tweede speler de ruimtevaarders Maki en Omura besturen, die moeten voorkomen dat een ruimtestation verloren gaat. Het spel verscheen op 3 september 2026 exclusief voor de Nintendo Switch 2, weegt 13,4 GB en kost in de Nederlandse eShop €39,99, met een Deluxe Edition voor een tientje meer.

Dit is de tekenstijl van Leiji Matsumoto

Die vergelijking met Daft Punk is geen toevallige associatie maar een directe lijn. De animatie bij het album Discovery, die uitgroeide tot de film Interstella 5555, werd getekend onder leiding van Leiji Matsumoto.

Matsumoto is de man achter Captain Harlock, Galaxy Express 999 en Space Battleship Yamato, en daarmee de tekenaar die het ruimteavontuur in de Japanse animatie zijn gezicht gaf. Precies dat gezicht zit in Orbitals: de lange, slanke figuren, de sterrenvelden, de consoles vol knoppen die niets doen. De tussenfilmpjes zijn gemaakt met Studio Massket, en die hebben het huiswerk gedaan. Wie in de jaren tachtig naar die series keek, herkent het binnen tien seconden. Wie dat niet deed, ziet gewoon een van de mooiste spellen op deze console.

De lage beeldsnelheid is hier opzet en geen gebrek

Er is één ding dat je moet weten voordat je dit spel opstart, anders denk je dat er iets kapot is. De personages bewegen met opzet niet vloeiend.

In de animatiestudio’s van die tijd werd bezuinigd door niet elk beeldje te tekenen maar één op de twee of één op de drie. Dat levert die iets stotende beweging op die zo kenmerkend is voor de series uit die periode. Shapefarm heeft dat nagebootst in de animatie van de figuren, terwijl de wereld eromheen normaal doorloopt. Dezelfde gedachte zit in de Engelse nasynchronisatie, die met opzet niet precies op de mondbewegingen valt. Het is consequent doorgevoerd, en dat is wat het overtuigend maakt in plaats van irritant.

Je hebt geen twee consoles nodig, maar wel iemand anders

Ik speelde dit met twee Switch 2’s naast elkaar, en dat is niet de enige route. Het spel ondersteunt ook gedeeld beeld op één console, met twee controllers en zonder abonnement.

Wat er wél ontbreekt, is de tussenvorm. Orbitals ondersteunt geen lokaal draadloos spel tussen twee consoles. Zit je met twee apparaten naast elkaar, dan loopt de verbinding dus via GameShare of de Global Friend’s Pass, en daarvoor heb je Nintendo Switch Online nodig. Dat is het detail waar je thuis tegenaan loopt: twee consoles in dezelfde kamer betekent hier gewoon internet. De harde eis is een andere, en die staat ook op de productpagina van Nintendo zelf: er is geen enkelespelermodus en er is geen partner die de computer bestuurt. Zonder tweede persoon kun je dit spel niet starten.

De tweede speler betaalt niets

Tegenover die eis staat een regeling die in deze categorie zeldzaam is. Wie het spel bezit, nodigt een tweede speler uit met de Global Friend’s Pass, en die downloadt daarmee gratis de volledige coöperatieve campagne.

Eén aankoop dekt dus twee spelers. Dat is bij een spel dat je verplicht met twee mensen speelt ook wel het minste, maar het gebeurt zelden zo netjes. Bij de fysieke uitvoering komt daar nog iets bij: het volledige spel staat op de cartridge. Op deze console is dat geen vanzelfsprekendheid, want veel uitgevers leveren een Game-Key Card die alleen een download op gang brengt en zonder internet niets doet. Wij schreven eerder over het verschil tussen die twee kaartjes, en deze cartridge zit aan de goede kant.

De puzzels wisselen sterk in moeilijkheid

Hier zit het zwakste onderdeel van het spel, en het is een kwestie van ongelijkmatigheid. De ene puzzel is veel te eenvoudig, de volgende vraagt werkelijk overleg.

Beide spelers hebben eigen gereedschap, zoals een laser, een grijphaak en een waterkanon, en in de beste stukken moet je dat op hetzelfde moment inzetten en dus met elkaar praten. In de minder goede stukken komt het erop neer dat je om beurten je eigen ding doet, terwijl de ander staat te wachten. Dat is jammer, want juist die momenten waarop het kwartje bij twee mensen tegelijk valt, zijn waar dit spel om draait. De verdeling is niet dramatisch, maar reken erop dat je een paar keer denkt dat het te makkelijk gaat, en een paar keer stevig moet nadenken.

De ruimtegevechten zijn top, maar niet met jonge kinderen

De stukken waarin je samen een ruimteschip bestuurt, zijn het hoogtepunt. De een vliegt, de ander bedient het geschut, en doordat je naast elkaar zit kun je elkaar direct aansturen zonder een knop voor spraak in te drukken.

Dat werkt alleen wanneer je allebei kunt gamen. De moeilijkheidsgraad schiet in die stukken omhoog ten opzichte van de puzzels, en het tempo ligt er hoog. Wil je dit met een kind spelen, dan is dat precies waar het misgaat: de puzzels zijn daar geschikt voor, de gevechten niet. Dit is dus geen gezinsspel maar een spel voor twee mensen die beide een controller gewend zijn. Weeg dat mee, want het is een ander publiek dan de vriendelijke stijl van dit spel suggereert.

Tussen twee opslagmomenten zit soms te veel tijd

Over het opslagsysteem circuleren verhalen dat er wel een uur tussen twee automatische opslagmomenten kan zitten, en dat heb ik niet meegemaakt. Wat wel klopt, is dat de tussenpozen behoorlijk lang kunnen zijn.

Bij een puzzelspel voelt dat anders dan bij een actiespel. Los je twee puzzels op en gaat er daarna iets mis, dan doe je dat denkwerk niet opnieuw met hetzelfde plezier. Frustrerend is het woord dat erbij hoort, al gaat het om enkele momenten in een spel van een handvol uren. Het is het soort gebrek dat met een bijwerking te verhelpen is, dus controleer voordat je begint of er al een update klaarstaat. Sla in de tussentijd zelf op wanneer het spel je die kans geeft.

Wat je per uur betaalt, en met hoeveel mensen

De prijs vraagt om een rekensom, juist door die gratis tweede speler. In de Nederlandse eShop kost het basisspel €39,99, en de fysieke uitvoering ligt in de winkel vanaf ongeveer €45.

Bij een speelduur van zes tot zeven uur kom je op ruim €6 per uur, en dat is voor een spel aan de hoge kant. Er spelen echter twee mensen van dezelfde aankoop, dus per persoon zit je rond de €3 per uur. Dat is normaal voor een spel van deze omvang en het is minder dan een bioscoopkaartje voor twee. Opvallend is dat de schijf hier dúúrder is dan de download, en dat is bij games ongebruikelijk; je betaalt dat verschil voor een cartridge waar het spel echt op staat. Reken er verder op dat je dit in twee of drie avonden uitspeelt en er daarna niet meer naar terugkeert. De speelduur loopt in de internationale beoordelingen uiteen van vijf tot twaalf uur, en dat verschil zegt vooral iets over hoe snel een duo op hetzelfde idee komt.

De Deluxe Edition kost een kwart meer voor extra’s in het menu

Naast het basisspel staat er een Deluxe Edition in de eShop voor een tientje extra. Daarin zitten een digitaal artbook, de soundtrack, twee kostuums voor Maki en Omura en twee skins voor je ruimteschip.

Bij het artbook en de soundtrack staat een sterretje met de vermelding dat je ze bereikt via het hoofdmenu van het basisspel. Dat betekent dat je geen bestanden krijgt die je bezit: je bekijkt het artbook en beluistert de muziek binnen het spel, en die muziek zet je dus niet op je telefoon of in je eigen muziekprogramma. Voor een spel dat je in een paar avonden uitspeelt, maakt dat het verschil tussen een verzamelobject en een menuknop. Een tientje op €39,99 is bovendien 25% erbij, en de kostuums en skins zijn uitsluitend cosmetisch in een spel dat je één keer doorloopt. Ben je gek op deze tekenstijl en wil je het artbook doorbladeren, dan is het die tien euro waard. Voor de rest zit alles wat het spel goed maakt in de standaarduitgave. Of de tweede speler via de Friend’s Pass die kostuums ook krijgt, staat er nergens bij; ga er niet van uit.

Voor wie dit spel wel en niet is

Heb je een vaste medespeler die net zo handig is met een controller als jij, dan is dit een van de aangenaamste avonden die de Switch 2 op dit moment te bieden heeft. Ben je opgegroeid met die Japanse series, dan komt daar een portie herkenning bij die je in geen enkel ander spel op deze console vindt.

Zoek je een spel om met een jong kind te doen, dan ligt het anders: de puzzels kunnen dat prima aan, de gevechten niet. En heb je niemand die meedoet, dan heb je aan deze aankoop niets, want er is geen modus voor één speler. Let daarbij op dat er geen Nederlandse ondertiteling in zit; je speelt dit in het Engels of in een van de tien andere talen. Wij schreven eerder een review van de Switch 2 na ruim een maand gebruik, waarin staat wat GameShare en GameChat op deze console verder voor je doen.

Conclusie: Orbitals

Orbitals is een liefdesbrief aan de Japanse ruimteanime van de jaren tachtig, en als zodanig is het gelukt. De presentatie is van een niveau dat je op deze console nog niet vaak ziet, en het samenwerken in de ruimteschipstukken levert de mooiste momenten op. Daar staan puzzels tegenover die te ongelijk van moeilijkheid zijn en een opslagsysteem dat je af en toe tijd kost. Het grootste voorbehoud is geen gebrek maar een voorwaarde: je hebt een medespeler nodig die net zo handig is als jij, en die is er niet in elk huishouden. Is die er wel, dan zijn dit een paar bijzonder goede avonden voor de prijs van één spel.

GadgetGear Award Zilver

Kepler Orbitals

Game

Roelof van Doorn beoordeelde dit product namens GadgetGear met een 8.

Pluspunten

• De tekenstijl van de Japanse ruimteanime is overtuigend nagebootst
• De tweede speler betaalt niets via de Global Friend's Pass
• De ruimtegevechten met een piloot en een boordschutter werken uitstekend
• Het volledige spel staat op de fysieke cartridge
• Gedeeld beeld op één console werkt zonder abonnement

Minpunten

• De moeilijkheidsgraad van de puzzels wisselt te sterk
• Tussen twee automatische opslagmomenten zit soms te veel tijd
• De gevechten zijn te lastig om dit met een jong kind te spelen
• Geen enkelespelermodus en geen partner van de computer
• Geen lokaal draadloos spel tussen twee consoles, dus internet nodig
• Geen Nederlandse taalondersteuning
• Het artbook en de soundtrack van de Deluxe Edition zitten vast in het spelmenu