Xiaomi heeft zijn volgende zelfontworpen chip aangeteased. President Lu Weibing bevestigde dat die dit jaar nog verschijnt; de naam is officieel nog niet bekend, maar in de berichtgeving wordt consequent Xring O3 genoemd.
De vergelijking die daarbij steeds wordt gemaakt is die met HiSilicon, de chipdivisie waarmee Huawei zichzelf van processors voorzag. Die vergelijking gaat op, maar niet op het punt waar hij meestal voor wordt gebruikt.
Huawei’s eigen chips maakten de toestellen niet goedkoper
De gedachte dat Huawei scherpe prijzen kon vragen omdat het zijn eigen chips maakte, klopt niet met wat die toestellen in het verleden kostten.
De Kirin-vlaggenschepen zaten in de P- en Mate-serie, en die stonden in de winkel naast de duurste Samsungs en iPhones, in dezelfde prijsklasse. Wat Huawei goedkoop maakte was Honor, het submerk dat later is afgesplitst, en de Nova-lijn.
Wat HiSilicon wél opleverde was iets anders: onafhankelijkheid van Qualcomm, de vrijheid om functies in te bouwen die een leverancier niet levert, en geen onderhandeling over prijs en leveringen met een partij die tegelijk je concurrenten bedient. Dat is strategie, geen kortingsactie.
Reken de ontwerpkosten om naar toestellen
Waarom een eigen chip per stuk juist duurder is, wordt duidelijk zodra je de bedragen deelt.
Xiaomi begon in 2021 en heeft er sindsdien meer dan 13,5 miljard yuan in gestoken, met een toezegging van minstens 50 miljard yuan over tien jaar en een halfgeleiderteam van ruim 2.500 mensen.
Qualcomm maakt die kosten ook, maar verdeelt ze over Xiaomi, Oppo, vivo, Samsung, Motorola en tientallen andere afnemers. Xiaomi draagt ze alleen, en zet de chip in een handvol modellen. Per verkocht toestel is dat een veelvoud, en dat blijft zo tot de aantallen fors omhoog gaan.
Een eigen chip is dus geen manier om onder de prijs van Qualcomm te duiken. Het is een investering die je terugverdient in controle en in wat je ermee kunt bouwen, en pas op termijn in geld.
Een generatie achterlopen is hier een berekening
Dat verklaart ook de keuze die het meeste commentaar oplevert, namelijk het productieprocedé.
De O3 komt op TSMC’s 3 nanometer, terwijl de Snapdragon 8 Elite Gen 6 Pro en de Dimensity 9600 naar 2 nanometer gaan. Dat is een volle generatie verschil en het kost prestaties en zuinigheid.
De reden is niet dat Xiaomi niet bij TSMC terechtkan, maar dat wafers op 2 nanometer aanzienlijk duurder zijn. Bij kleine aantallen wordt de rekensom dan onhoudbaar. Achterblijven op het procedé is hier dus geen technisch onvermogen maar een bewuste afweging, en precies de afweging die je maakt als je de kosten niet kunt spreiden.
Oppo probeerde dit ook en stopte er abrupt mee
Er is een recent voorbeeld van hoe dit afloopt als de rekensom niet uitkomt, en het komt uit dezelfde markt.
Oppo richtte in augustus 2019 chipontwerper Zeku op, met eind 2022 ruim 2.000 medewerkers, bijna 200 octrooien en een geleverd product: de MariSilicon X-beeldchip die in meerdere Oppo-toestellen zat.
In mei 2023 werd de hele divisie van de ene op de andere dag opgeheven. Oppo noemde onzekerheid in de wereldeconomie en de telefoonmarkt, en strategische bijstelling. Drieduizend mensen stonden op straat en er kwam geen opvolger.
Dat is de maatstaf waarlangs je Xiaomi’s toezegging van vijftig miljard yuan moet lezen: het gaat niet om of je één chip kunt maken, maar of je tien jaar lang blijft betalen terwijl een leverancier hetzelfde goedkoper levert.
Wat Xiaomi heeft dat Oppo niet had
Toch is er een verschil tussen deze twee gevallen dat in geen enkel bericht wordt genoemd, en het staat op vier wielen.
Xiaomi bouwt inmiddels auto’s. Een chip die voor een telefoonvlaggenschip een generatie achterloopt, is in een auto ruim voldoende: infotainment en rijhulpsystemen vragen andere dingen dan het hoogste kloktempo, en een uitgerijpt 3 nanometer-procedé is daar juist een voordeel omdat het goedkoper en beter voorspelbaar is.
Daarmee verandert de volumeberekening. Zet je dezelfde ontwerpinspanning in telefoons, tablets én auto’s, dan verdeel je de kosten over meer producten, en dat is precies wat Oppo niet kon.
De hele strategie hangt aan één fabriek in Taiwan
Nu de kwetsbaarheid, en dat is meteen het punt waarop de vergelijking met HiSilicon het scherpst wordt.
Xiaomi ontwerpt de chip zelf maar bakt hem niet zelf. Dat doet TSMC. Precies daar ging het bij Huawei mis: vanaf september 2020 verbood de Verenigde Staten levering aan HiSilicon door elke fabriek die Amerikaanse apparatuur of technologie gebruikt, en dat is elke fabriek die op deze schaal kan produceren.
Huawei had op dat moment een uitstekend chipontwerp en geen manier meer om het te laten maken. Xiaomi staat niet op zo’n lijst, en zolang dat zo blijft werkt dit plan. Het is dus geen technische afhankelijkheid maar een politieke, en die kan van de ene week op de andere veranderen.
Deze toestellen komen hier niet te koop
Voor de Nederlandse markt is de directe relevantie beperkt, en dat is eerlijk om te benoemen.
De toestellen met de vorige Xring, zoals de 15S Pro en de Pad 7 Ultra, zijn hier nooit officieel uitgebracht. Bij de opvolgers ligt dat naar verwachting niet anders; genoemd worden de Pad 8S Pro en mogelijk een aparte uitvoering van de Xiaomi 18 Ultra.
Wat je hier koopt blijft dus een Xiaomi met een Snapdragon of een Dimensity erin. Grijs geïmporteerde exemplaren missen bovendien de Europese garantie en soms de banden die hier worden gebruikt.
Waarom dit tóch bij jouw prijskaartje uitkomt
Er is één manier waarop deze chip de Nederlandse winkel bereikt, en die loopt via Qualcomm.
Xiaomi verkoopt meer dan honderdvijftig miljoen telefoons per jaar en is daarmee een van de grootste afnemers van Qualcomm. Elk toestel dat een eigen chip krijgt, is een chip die Qualcomm niet verkoopt.
Dat raakt niet alleen Qualcomm maar iedereen die bij Qualcomm koopt. Een leverancier die volume verliest, moet zijn ontwikkelkosten over minder chips verdelen, en dat werkt in de prijs door bij merken die geen eigen alternatief hebben. Of dat gebeurt hangt af van hoeveel toestellen Xiaomi werkelijk met een Xring vult, en dat is het getal om de komende jaren in de gaten te houden.
