Flashdrives bestaan in verschillende vormen. De moon-serie van Philips is een variant die je gewoon altijd bij kan hebben en bijvoorbeeld ergens in een organisatiemap of aan je sleutelbos bij hebt en functioneel moet zijn.
We hebben van Philips een 128 GB variant gekregen om te testen en bij dit soort capaciteiten wil je natuurlijk ook een beetje degelijke schrijfprestaties zien. De prijzen van gaan op het moment redelijk op en neer door waar de geheugenindustrie op het moment van schrijven in verkeerd. Gemiddeld ligt de prijs rond de 28 euro, maar de flashdrive is voor iets minder dan 20 euro al te krijgen.
Sleutelpunten
- Formaat: 38,0 x 12 x 50 mm
- Gewicht: ≈ 4,9 g
- Interface: USB 3.1
- Opgegeven prestaties: 180 MB/s lezen, 45 MB/s schrijven (128 GB), 25 MB/s (32GB), 35 MB/s (64GB)
- 2 jaar fabrieksgarantie
Uitpakken
De Moon wordt verpakt zoals de meeste flashdrives. Het is altijd interessant om te zien hoe je een knip-lijn aangegeven ziet, maar dat je daarmee het karton nog steeds niet uit elkaar kan scheuren.
Kortom, met een beetje beleid moet je gewoon een beetje boven de locatie van de thumbdrive de verpakking openknippen en vervolgens het plastic deel verwijderen om daar de thumbdrive uit te knippen.
De verpakking is buiten het openingsgemak verder prima gekozen in termen van milieu bewuste samenstelling. We zien op de verpakking ook de nodige conformiteitskeurmerken voor veiligheid en milieu, recycling (zowel voor het product als de verpakking).
Ontwerp
Het ontwerp van de Moon is conform een bekend concept aangezien meerdere merken dit soort volledig aluminium thumbdrives hebben van een klein formaat. We zijn wel fan van het concept omdat het duidelijk tegen een stootje kan, de beperkte afmetingen betekent dat je deze op veel plekken kwijt kan en de uitsparing de drive geschikt maken om aan je sleutelbos te hangen. Er zitten verder een bewegende of losse onderdelen aan die kunnen beschadigen of je kan verliezen.
De Moon heeft wel wat extra afwerking gekregen. Zo is er een coating toegepast, die helaas wel vrij snel slijt (de foto’s zijn van na een keer of 4 gebruik), en is het ring-deel voorzien van een vinger-uitsparing.
Wat ons betreft was de coating gewoon weggelaten. Goedkoper in de productie, en de drive ziet er langer netter uit. daarnaast gaat het om een typisch gebruiksvoorwerp. Een zeer beperkt aantal mensen zal deze stick kopen boven een alternatief op basis van het uiterlijk.
Wat wel goed gedaan is en gelukkig ook extra aandacht een besteed is, is de vorm van de hoekjes die wat afgerond zijn. We hebben wel eens opties getest die veel scherper gehouden waren en dus een groter gevaar vormde om ergens krassen op aan te brengen of zelf jou als gebruiker per ongeluk pijn te doen. Bijvoorbeeld als je met je handen naar je sleutels grijpt.
Benchmarks
CrystalDiskMark
Deze resultaten tonen geen beste prestaties aan voor een drive met de opgegeven prestaties zoals de Moon. We vragen ons af of we hier de invloeden van thermal throttling zien, hardwarebeperkingen (zwakke controller, geen DRAM-cache) en/of de opgegeven specs gaan over een overenthusiaste marketing insteek.
We proberen een kleiner testbestandgrootte van 128 MB. Dit levert al betere resultaten op:
De drie CrystalDiskMark-benchmarks van de Philips Moon 128 GB tonen aan dat de prestaties zijn sterk afhankelijk zijn van de werklast en bestandsgrootte.
In de test met een testbestandgrootte van 128 MiB presteert de stick best aardig. De leessnelheid tikt de 116 MB/s aan en de schrijfsnelheid is met 48 MB/s acceptabel. Omdat de datahoeveelheid klein is, kan de controller volledig gebruikmaken van de interne buffer zonder oververhit te raken.
Zodra de werklast wordt verhoogd naar 1 GiB en 16 GiB, storten de prestaties compleet in. De leessnelheid zakt naar circa 75-85 MB/s en de schrijfsnelheid wordt extreem grillig, met dieptepunten van slechts 7,95 MB/s. Dit wijst op een verzadigde controller en een gebrek aan DRAM-cache; de stick raakt als het ware ‘verstopt’ bij grotere datastromen.
Opvallend in alle tests is dat de drive sneller schrijft bij een enkelvoudige taak (Q1T1) dan bij meerdere gelijktijdige opdrachten (Q8T1). Dit bevestigt dat de controller niet efficiënt is in multitasking. Voor kleine, incidentele transfers is de Philips Moon best aardig, maar dan nog haalt deze veel minder dan de geadverteerde snelheden.
Atto
Waar CrystalDiskMark zich focust op één specifieke bestandsgrootte, laat ATTO zien hoe de stick presteert bij verschillende blokgroottes (van 512B tot 64MB).
We zien dat vanaf een blokgrootte van 256 KB de leessnelheid zich stabiliseert rond de 162 MB/s. Hoewel dit nog steeds onder de beloofde 180 MB/s ligt, is het een aanzienlijk sterker resultaat dan in de andere benchmarks. De schrijfsnelheid tikt in ATTO de 137 MB/s aan. Dit komt doordat ATTO in deze test een kleine bestandsgrootte (256 MB) gebruikt, waardoor de stick volledig binnen zijn snelle SLC-buffer kan opereren.
De resultaten laten zien dat de stick optimaal presteert bij grotere datablokken. Bij hele kleine bestanden (onder de 32 KB) zijn de prestaties, zoals verwacht, minimaal.
We kunnen uit de ATTO-resultaten concluderen dat hardware in de Moon-thumbdrive in theorie tot hoge snelheden in staat is bij korte snelle dataoverdrachten. We weten echter dat deze snelheid niet overeind blijft is bij langdurig gebruik.
HDTune
HDTune gebruikt een langzame, constante benadering waarbij de snelheid over de hele opslag wordt gemeten. Hiermee wordt real-life gebruik meer benaderd dan de Atto en CDM die meer uit gaan van ideale situaties en daarmee de maximale prestaties meten.
Bij de leestest zien we een indrukwekkend stabiele lijn die constant rond de 132 MB/s blijft hangen. Dit bevestigt dat de stick een betrouwbaar medium is voor het consumeren van data, zoals het streamen van een film direct vanaf de schijf, waarbij de toegangstijd van 0,159 ms zorgt voor een vlot reagerende ervaring.
Het schrijfgedrag vertelt echter een heel ander verhaal en onthult de ware architectuur van de stick. De eerste 28 GB aan data wordt met een keurige en constante snelheid van circa 110 MB/s verwerkt, wat wijst op een ruime SLC-cache. Zodra deze snelle buffer echter volloopt, stort de snelheid dramatisch in en ontstaat dat grillige zaagtandpatroon dat schommelt tussen de 25 MB/s en 75 MB/s. Dit is het moment waarop de controller de warmte niet meer kwijt kan of gedwongen wordt om direct naar de tragere flash-chips te schrijven.
We komen hiermee tot een bevestiging van de eerdere conclusie dat de Philips Moon prima is voor snelle, korte snelle dataoverdrachten, dus kleinere bestanden. Bij het kopiëren van grote hoeveelheden data zien we de zwakte.
Conclusie
De Philips Moon 128 GB (en in principe geldt hetzelfde voor de andere capaciteiten ondanks dat die andere opgegeven schrijfsnelheden hebben) is duidelijk geschikt voor korte snelle dataoverdrachten. Denk aan kantoordocumenten, presentaties of een map met foto’s. Bij kleine handelingen direct vanaf de schijf presteert de thumbdrive prima; bijvoorbeeld een film direct vanaf de schijf kijken is geen probleem.
Het overzetten van zeer grote stukken data (denk aan 50 GB+ aan 4K-videomateriaal) in één keer, of als opstartmedium voor een live-besturingssysteem is de schijf niet geschikt voor. We zagen in de benchmarks dat de snelheid snel verzadigt en traag wordt.
Het fysieke ontwerp maakt de drive geschikt voor veel praktische situaties waarin je niet bang hoeft te zijn voor beschadigingen. Het is typisch een usb-stick die je vast aan je sleutelbos kunt hangen of in een borstzak of organizer standaard bij je hebt voor incidenteel gebruik.
Feit is echter dat de opgegeven prestaties niet worden gehaald, en in deze prijsklassen opties te krijgen zijn die beter presteren met een soortgelijk fysiek ontwerp en dus navenante voordelen. In de praktijk, als je kijkt naar waar dit soort drives voor ingezet wordt, maakt het waarschijnlijk weinig uit en zul je dit verschil niet voelen. Dit wil niet zeggen dat het niet bestaat en niet doorweegt in ons oordeel.