Stuk TV is terug en probeert opnieuw een sterk videoland format neer te zetten met De Drop: De Engste Roadtrip. Een serie met bekende Nederlanders dat voortborduurt op de avonturen die het team beleeft op het eigen YouTube kanaal. Waar die avonturen losjes rusten op het concept van de Amerikaanse TV hit Ghost Hunters, probeert Stuk TV daar nu een spelshow van te maken.
Het idee is top. Je bezoekt spooklocaties in het Verenigd Koninkrijk waar toffe verhalen over zijn. Lekker afgelegen. Vele enge props. Heerlijk om bij weg te griezelen. Voor mij echt wel sterke basisconcepten voor een leuke avond. En omdat het Stuk TV is, willen de kids het ook absoluut graag zien.
De sterrencast bestaat uit de geijkte gezichten die we bij eerdere Stuk producties ook al zagen. Katja Schuurman, Filmenon Wesselink, Chatmo, Luna Nieuwboer, Melisa van der Meijde en Duncan Tromp. Een mooie selectie stereotypen. Iedere uitzending bezoeken ze een locatie. Ze krijgen uitleg. Zoeken wat verhalen op in de omgeving en in de avond gaan twee van de BN’ers met één van de Stuk influencers naar binnen. Voorzien van de nodige tech toys die we zouden moeten kunnen kennen van Ghost Hunters en de YouTube uitzendingen van Stuk.
De eerste uitzending brengt ons in een ondergrondse bunker. Chatmo en Katja zijn de sjaak. De rest mag terug naar het hotel. Er zijn drie spookverhalen en alle drie moeten ze een uurtje alleen vertoeven in een deel van de bunker. Helemaal alleen, zonder contact met de buitenwereld. Maar we zien wel de nodige knipperende LED lampjes in beeld.
En dan moet iedereen bang zijn. MOET. Dat proef je. Dat beleef je. Als kijker. Je ziet hoeveel moeite het de acteurs kost om te beleven dat het eng is en alles dat je verwacht, gebeurt qua geluiden. En alles is net iets te gemakkelijk te faken. Alles komt net iets te goed uit voor op camera. Mijn kids zitten vol in de doelgroep en hadden al geen zin meer in de tweede uitzending. Die mocht pappa wel alleen kijken. Ze waren niet bang. Ze geloofden er letterlijk niks van (11 en 13).
Het doet me een beetje denken aan formats van Stuk als De kluis. Ook daar kwam het vaak net iets te goed uit dat iets wel of niet gebeurde. Er zat een logisch verloop in spelers die werden geëlimineerd. Als ouders prikten we er aardig doorheen, maar de kids nog niet. Het was net niet oppervlakkig genoeg. En ook bij Waar de f*ck is Stuk leek het allemaal net wat te goed gescript om te zorgen dat de jongens pas op het laatste moment zouden worden gepakt. We kennen Stuk vooral van Jachtseizoen. Ook daar vragen we ons als ouders soms af of iets gescript is, maar in totaliteit voelt het spannend en echt. Maar buiten Jachtseizoen lijkt Stuk dat gevoel bij ons als ouders niet waar te maken en ook onze kids haken inmiddels echt af.
Conclusie De Drop: De Engste Roadtrip
Marketing verstaan ze wel bij Stuk TV. En dat is duidelijk wat de reden is dat De Drop: De Engste Roadtrip als format is bedacht. Voor de kijker wordt het niet eng. Het wordt zelden enigszins geloofwaardig, terwijl ik zelf best wel goed ga op films als Paranormal Activity. Het format heeft een enorm potentieel als je de juiste BN’ers meeneemt en wat minder met speeltjes bezig gaat in beeld. Laar het maar echt stil zijn. Laat het maar echt donker zijn. Laat de BN’ers maar echt even geconfronteerd worden met leegte. Ik keek voor De Engste Roadtrip, maar die moet duidelijk nog komen.