SanDisk benoemt de schrijfsnelheid niet van deze nieuwe SSD!?

SanDisk brengt de Portable SSD (V3) uit met modelnummer SDSSDE31, wereldwijd verkrijgbaar in 500 GB, 1 TB en 2 TB. De schijf meet 85 bij 45 bij 10 millimeter en weegt 33,2 gram, ongeveer acht gram minder dan het vorige model. De bevestigingsbeugel is nu van hard materiaal in plaats van rubber, en de schijf moet een val van twee meter kunnen doorstaan. De aansluiting is USB-C volgens USB 3.2 Gen 2, en SanDisk geeft leessnelheden tot 1.000 MB/s op, tegen 800 bij de voorganger. De schijf werkt met Windows, macOS, Android, iOS en iPadOS. De prijzen zijn $100, $160 en $300, met drie jaar garantie.

Duizend megabyte per seconde is precies het plafond

Die opgegeven leessnelheid ziet er als een verbetering uit, en het is nuttig te weten waar hij vandaan komt. USB 3.2 Gen 2 levert 10 gigabit per seconde.

Gedeeld door acht is dat 1.250 megabyte per seconde in theorie, en na aftrek van de overhead van het protocol houd je in de praktijk ergens rond de 1.000 tot 1.100 megabyte per seconde over. De opgegeven 1.000 MB/s is dus niet een prestatie van het geheugen maar de bovengrens van de aansluiting. De sprong van 800 naar 1.000 betekent daarmee vooral dat deze schijf de poort nu volledig benut waar de vorige dat niet deed. Wie meer wil, heeft een andere aansluiting nodig: de duurdere draagbare schijven van dit merk halen tot 4.000 MB/s, en dat lukt alleen over USB4 of Thunderbolt.

Het getal dat ontbreekt is het getal dat telt

SanDisk geeft de leessnelheid en zwijgt over de schrijfsnelheid; in de kleine letters staat alleen dat die lager ligt. Dat is bij een schijf die voor back-ups wordt verkocht precies de verkeerde weglating.

Lezen doe je als je een bestand terughaalt, schrijven doe je elke keer dat je een back-up maakt of een kaartje met vakantiefoto’s leegtrekt. Bij draagbare schijven in deze prijsklasse zit daar bovendien een addertje: het geheugen wordt vaak in een snelle modus aangesproken zolang er een buffer beschikbaar is, en zodra die vol is, zakt de snelheid terug. Hoe ver, hangt per model af en kan een factor drie tot vijf schelen. Bij het wegschrijven van een paar honderd gigabyte aan video merk je dat direct. Vraag dus naar de aanhoudende schrijfsnelheid en niet naar de piek, want dat is het getal waar je tijd in gaat zitten.

Drie jaar garantie is kort voor dit merk

De garantietermijn valt op wanneer je hem naast de rest van het assortiment legt. Op de Extreme-lijn van draagbare schijven geeft SanDisk vijf jaar; op deze schijf drie.

Voor Nederlandse kopers is de fabrieksgarantie overigens niet het enige waar je op kunt terugvallen: de wettelijke conformiteit geldt hier sowieso twee jaar, ongeacht wat de fabrikant belooft. De fabrieksgarantie voegt in dit geval dus één jaar toe aan wat je toch al had, en bij de duurdere lijn drie jaar. Bij een opslagproduct is die termijn meer dan een formaliteit, want het is het enige signaal dat de fabrikant zelf afgeeft over hoe lang hij verwacht dat het ding blijft werken.

Waarom je bij dit merk een tweede kopie wilt

Er zit bij deze productcategorie een geschiedenis die in geen enkele aankondiging staat en die een koper hoort te kennen. In 2023 vielen draagbare SSD’s uit de SanDisk Extreme- en Extreme Pro-lijn en de WD My Passport-lijn massaal uit, waarbij gebruikers al hun gegevens kwijtraakten; er volgden in de Verenigde Staten groepsvorderingen.

Moederbedrijf Western Digital bracht firmware-updates uit en stelde dat het probleem bij de productie is verholpen bij wat er nu wordt geleverd. Het is eerlijk om erbij te zeggen dat het om andere modellen ging dan deze en dat er inmiddels drie jaar overheen is. Maar het onderstreept wat voor elke opslagdrager geldt en wat bij een enkele schijf het vaakst wordt vergeten: één kopie is geen back-up. Wie zijn foto’s alleen op dit apparaat heeft staan, heeft ze op één plek staan, en dat blijft de zwakste opzet die er is, ongeacht het merk.

De kleinste uitvoering is per terabyte een derde duurder

De drie prijzen lopen niet evenredig op met de capaciteit, en dat is bij opslag de moeite van het narekenen waard. Voor $100 krijg je 500 GB, voor $160 een terabyte en voor $300 twee terabyte.

Per terabyte is dat respectievelijk $200, $160 en $150. De kleinste uitvoering is dus een derde duurder per opgeslagen terabyte dan de grootste. Dat komt doordat de behuizing, de aansluiting en de controller bij alle drie hetzelfde kosten; alleen het geheugen verschilt. Bij opslag loont het daarom bijna altijd om een stap groter te kopen dan je denkt nodig te hebben, zeker omdat je een schijf niet achteraf kunt uitbreiden. De 500 GB is alleen interessant als je zeker weet dat je er niet overheen gaat.

Wat het hier gaat kosten

Europese prijzen staan er niet bij, dus die volgen uit de omrekening. Tegen de referentiekoers van de Europese Centrale Bank van 15 september, 1,1539 dollar per euro, en met 21% btw erbij komt $100 uit op ongeveer €105, $160 op €168 en $300 op €315.

Houd er rekening mee dat de prijzen van flashgeheugen dit jaar stijgen in plaats van dalen, net als bij werkgeheugen. Dat is de reden dat opslag bij vrijwel elk apparaat dit jaar een grotere kostenpost werd. Voor een draagbare schijf betekent het dat wachten op een prijsdaling minder kansrijk is dan in voorgaande jaren. Wij schreven eerder over hoe Apple die geheugenprijzen zelf als reden voor prijsverhogingen noemde.

Waar je op moet letten bij deze schijf

Vraag naar de aanhoudende schrijfsnelheid voordat je koopt, en niet naar de piek. Wil je er video vanaf een telefoon of camera rechtstreeks op opnemen, dan is dat het getal dat bepaalt of het werkt of hapert, en SanDisk noemt het niet.

Bedenk daarnaast dat een val van twee meter iets anders is dan stof en water: er staat geen IP-classificatie bij, dus dit is geen schijf voor op het strand of in de regen. En houd één praktische regel aan bij opslag: wat maar op één plek staat, is niet veiliggesteld. Wij schreven eerder over een draagbare harde schijf van vier terabyte, die per terabyte een stuk goedkoper is en juist daarom als tweede kopie naast een SSD goed werkt.